Doorgaan naar hoofdcontent

Door naar de volgende ronde!

Gisteren kreeg ik te horen dat ik met mijn verhaal Schrijven is leven op de longlist sta voor de Azra-Magazine Schrijfwedstrijd 2014 met als thema De Toekomst. Nu hoop ik dat ik ook de shortlist haal. 

Dat ik voor de wedstrijden Mijn verhaal & Insomnia ook bij een kleinere groep hoorde die doorging naar de volgende ronde, geeft me de moed te denken dat ik nog zo slecht niet schrijf, want ik heb voorheen eigenlijk nooit verhalen geschreven, enkel gedichten. 

Hoe ik schrijf is dan ook heel persoonlijk. Ik heb geen lessen gehad, of boeken gelezen hoe het moet. Ik lees alleen zelf graag en merk daarin ook dat ik grote voorkeur heb in schrijfstijlen. Ik probeer me wel aan regels te houden, maar wat de manier van vertellen betreft; die is van mij. Bloemig, vaag, cynisch, grappig... mijn emoties en dromen. Ik kan ook geen verhaal schrijven over een onderwerp dat me niet interreseert. Dat beperkt me misschien wel, maar daardoor blijf ik hopelijk wel trouw aan wat ik schrijf en wil vertellen.

Hele uitleg om gewoon te zeggen dat ik stiekem een beetje trots ben. Dat ik het ook spannend vind dat ik het schrijven van verhalen ontdekt heb en er zo mee bezig kan zijn. Naast het in de wereld van een boek duiken dat ik lees, heb ik er nu de mogelijkheid bij gekregen om in de wereld van een verhaal te duiken welk ik zelf creƫer. Helemaal happy dus.


Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go