Doorgaan naar hoofdcontent

Dear diary

It has been a long time since I've talked to you. Silence does not always mean silence, you know. Sometimes it means turbulence. And turbulent times, does best describe what has been these past weeks.

Where to start... 



Maybe I should not start, but begin with the ending. For all's fair in love and war, is it not? And at war I have been. My inner demons have been raging. Playing foul games with my mind, making me seek salvation in all the wrong things. They have almost rendered me powerless to withstand the darkest of all temptations.

But I have fought. I am fighting still. I have called out to my dearest friend to help me. I have called out to you.

Will you help me, please. Will you make me see light, where I have encountered darkness. Will you steer me towards love, instead of hatred. Will you help me fight evil, and lead me back to the good inside of me. For if you can not, or will not help me, I will fall. 

I am falling already. With each day following the other, I am becoming darker, and darker, and death will have no dominion. What fate could be worse than being bound to dwell inside the darkness of ones own mind, eternally.

So here I write, with my last strength, and some soundness of mind left, a cry for help. I beg you, do not let me fall forever. 

A dark angel; I do not want to become.


Picture from pixabay.

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go