Doorgaan naar hoofdcontent

Blijf nog even


Ik weet het; je kunt niet blijven, en terwijl de avond overgaat in de nacht, voel ik je heel zachtjes gaan. Er wordt geen deur gesloten. Geen kus als vaarwel. Het is een einde zonder einde.


Wat is het heerlijk hier. Ik met mijn tenen in het zand, jij met je voeten in de branding, en de lucht fel blauw boven ons. Wat wil een mens nog meer? Ik wil het schilderen, deze scène - het vastleggen voor later als we oud, of er niet meer zullen zijn. Ik ben alleen geen Rembrandt of Monet, dus de herinnering aan dit moment moet voldoen. Ik zal hem opschrijven, straks als we weer thuis zijn. Dan lees ik hem, herlees ik hem, zotdat ik me elk detail zal blijven herinneren. De zandkorrels, de heldere zon, het ruisen van de zee, de zilte lucht, het koude water, je gebruinde huid, je witte blouse die wappert in de wind, je glimlach, je wild wapperende haren, je onschuld, je handen die water naar me spetteren, de klank van je lach, je ondeugende ogen. Alles wil ik me blijven herinneren. Dit moment. Ons leven samen. Wij.




Het lag in de kast. In een kistje, samen met mijn brieven aan jou. Je handschrift, de mooie sierlijke krullen waar ik altijd al zo jaloers op was. Ze tekenen me, opnieuw - krassen in mijn hart. Je woorden zijn nog hier, als een echo. Ik blijf je horen als een klank zonder bron. Je bent nog steeds hier, al ben je niet gebleven.

Kom blijf nog even, nog één leven... mijn leven zonder jou.



Foto pixabay

Reacties

A van de Aa zei…
Hoe mooi zijn soms de levens zonder .....

en die kistjes.....

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go