Doorgaan naar hoofdcontent

De 'buurman' van drie deuren verder (2)


Tot op mijn ondergoed uitgekleed sta ik te wachten in de kleine badkamer. Ik kijk in de spiegel en zie dat mijn mascara tot aan mijn mondhoeken is uitgelopen. Prachtig. Ik doe de lade onder de wastafel open, vind wattenschijfjes en lotion, en maak mijn panda-look ongedaan. Daarna kam ik mijn haar en kan ik mezelf weer toonbaar verklaren, op het missen van kleding na. Dan hoor ik bel. Mijn zus gaat naar de voordeur om hem open te doen, terwijl ik hier nog steeds in mijn ondergoed sta.
     'Hé Sascha! Mag ik even binnenkomen?'
     Ik ken die stem. Dat kan er ook nog wel even bij. Ik steek mijn hoofd om de badkamerdeur heen en probeer de aandacht van mijn zus te trekken. Die heeft echter even geen oog voor mij, maar enkel voor de manspersoon die in de deuropening staat, die op zijn beurt juist mij weer in het oog heeft gekregen. Ik kreun.
     'Vivienne, jij hier? Wat een mazzel heb ik!' klinkt het net iets te enthousiast naar mijn idee. Snel trek ik me fysiek en mentaal in de badkamer terug. Als Sascha hem maar niet binnenlaat, alstjeblieft.
     'Natuurlijk, kom binnen Emil. Hoe heb je de portiekdeur weten te omzeilen?' hoor ik haar vragen. Omdat hij een glibberige aal is, denk ik vals, een smerige slang. Ik kijk mezelf aan in de spiegel en vloek inwendig. Sta ik hier, in mijn ondergoed, in de badkamer van mijn zus, terwijl zij aardig staat te zijn tegen die gore lul. Ik hoor hem een smoes ophangen dat iemand toevallig de deur voor hem openhield, terwijl ik bijna zeker weet dat hij heeft staat wachten en achter iemand aan naar binnen is geschoten.
     Wanneer er niet veel later op de badkamerdeur geklopt wordt doe ik heel voorzichtig de deur op een kier. Mijn zus staat met een bundeltje kleren te wachten en geeft ze mij aan.
     'Waarom laat je hem binnen!' sis ik.
     'Hoezo dan?' antwoordt ze verbaasd.
     'Hoezo?! Jezus, Sascha... Ik heb je toch gewaarschuwd voor die gast, of ben je dat alweer vergeten!' 



Wordt vervolgd... 

 

Reacties

Rafoefel zei…
Oeh... Nog beter! Ik wil meer ��
keep going!!

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?