Doorgaan naar hoofdcontent

Cornflakes

Kellogg's Toasted Cornflakes. Dat staat gedrukt op het gedeukte blik dat bovenop de koelkast staat. Maar het blik bevat geen Toasted Cornflakes. 

Het is ontzettend lang geleden dat ik Cornflakes in huis heb gehaald, en het blik heeft bij mij nooit cornflakes bevat. Over wat er in de geschiedenis van het blik is gebeurd omtrent de inhoud ervan, daar kan ik niets over zeggen. Zo erg lang is onze gezamelijke geschiedenis niet. Het blik en ik hebben namelijk heel lang afzonderlijke levens gehad. De eerdergenoemde deuk heeft het blik opgelopen in zijn verleden waar ik geen weet van heb. Soms zou ik hem wel willen vragen hoe dat is gebeurd, wat voor ongeluk heeft het gehad: is het van de kast gevallen, heeft iemand hem boos tegen de keukenmuur gegooid, is er iets zwaars tegenaan gevallen? Ook ben ik benieuwd wanneer hij voor het laatst de echte Originele Kellogg's Toasted Cornflakes heeft bevat. 

Eigenlijk is het toch een beetje raar. Het is net zoiets als dat je melk in een cola-fles doet. Er hoort cola in een cola-fles. Zo behoren er in principe ook cornflakes in het blik zitten. Maar in mijn blik zitten ze niet. Ik eet geen cornflakes.


Reacties

A van de Aa zei…
Melk in een cola-fles.....
Nog erger zou zijn cola-in een melkpak..... !!!!

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go