Doorgaan naar hoofdcontent

Broabants



                                                                         Foto: ansie.nl


Ik kwam een boekje tegen in mijn boekenkast dat me kostelijk heeft vermaakt toen ik het voor het eerst las. Nu weer. Het gaat om het volgende boekje:


"Zeik op unne riek"
 
Het Brabants als taal voor de zakenman van de 21e eeuw

Het heeft als beschrijving: "Een cursus van 15 minuten, samengesteld door het Noordbrabants Museum in 's-Hertogenbosch."


Jan van Laarhoven, de directeur van het museum,  schrijft als inleiding:

¨Het is geen wonder dat de economische ontwikkelingen in Brabant sneller gaan dan elders in Nederland. Dat deze provincie goed is voor een vijfde van de totale Nederlandse economische bedrijvigheid hoeft niemand te verbazen. Zonder twijfel moet de verklaring achter die snelle vooruitgang worden gezocht in de Brabantse taal. Door zijn krachtige beknoptheid blijkt die in veel gevallen minder dan de helft zo lang te zijn als het Algemeen Beschaafd Nederlands. Kortom: Het Brabants zou best DE handelstaal voor commercieel en zakelijk Nederland kunnen worden, zoniet voor de hele Europese Gemeenschap. In dit boekje staan enkele voorbeelden die het verschil illustreren, met en aanduiding van het percentage van de besparing in woorden. U zult er van opkijken. Even wat getallen. De 100 zakelijke uitdrukkingen in dit boekje omvatten in totaal 1303 woorden in Algemeen Beschaafd Nederlands. In het Brabants kan de zelfde inhoud in slechts 370 woorden worden gezegd, een besparing van maar liefst 71,7%.  Waar het ABN soms een hele zin nodig heeft, kan in het Brabants vaak worden volstaan met één of twee woorden.
Het Noordbrabants Museum biedt zakelijke relaties dit luchthartige boekje met een knipoog aan. Het brengt U in aanraking met wat niet het minste relict van onze Brabantse cultuur is, de taal.
Het Noordbrabants Museum zelf heeft nog veel meer te bieden.
Ik nodig het bedrijfsleven graag uit ons te helpen met het behouden daarvan, een taak waar we allemaal belang bij hebben. Dus: Zè gin kiepekont, affesseert is wà, en veul geluk.

En tot slot natuurlijk: ‘Ginnen daank, ik kom de schaoi nog wellis trughoale!" 


Ik zal de komende tijd zo 'af ende toe' wat taalwondertjes uit het boekje hier op mijn weblog noemen. Even voor de duidelijkheid; ik meen het niet kwaad, ik kom doar zelluf vandoan. Maar ik moet wel bekennen dat ik het dialect zelf nooit machtig ben geweest en de meest 'on-brabantse' van onze familie was, enkel schuldig aan; zachte G, ons pap en ons mam, afgewerkt zijn (klaar met werken), aanrijden (wegrijden), afrekenen (betalen), en het welbekende Houdoe! Nu zijn dat dingen (op de, tegenwoordig iets minder, zachte G na ) die ik, boven de rivieren wonend, ben verleerd.

Maar goe, effe un beginneke...

 ’T kumt eran.

(U kunt spoedig bericht van ons verwachten.)



Reacties

A van de Aa zei…
De's nie woar.... wè zeet úwès komt uwes uit Den Bosch ?
;-)
Mey zei…
Neuh. Ik kom oit Eindhovuh ('de gekste', en de's zeker woar... dè leste) :-p

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go