Doorgaan naar hoofdcontent

Broabants (2)

Taal is eigenlijk een wonderlijk iets als je erbij stil staat. Het is altijd in beweging, niets blijft hetzelfde. Ik vraag me soms spontaan waar een woord nu vandaan komt. Ik bedoel, waarom heet een fiets, een fiets. Tja, denk daar maar eens over na, daar kom je gewoon niet uit. Maar het is verdomd leuk om daarover na te denken!

Terug on topic; het dialect waar ik mee ben opgegroeid maar nooit heb gesproken. Ik was op de zachte G na een vreemde gast in mijn taalgebied. Het volgende gesprek had zomaar plaats kunnen vinden in mijn jeugd, mocht ik de behoefte hebben gehad mezelf verstaanbaar te maken. O zoete ironie.


Ik vind het behoorlijk ingewikkeld om mij verstaanbaar te maken.

- WELLUK? (Pardon, ik heb u niet helemaal goed verstaan, kunt u dat herhalen?)

Dat ik het ingewikkeld vind om mij verstaanbaar te maken.   

- WA? (Zou U alstublieft nog eens willen herhalen wat U juist hebt gezegd?)

Dat het allemaal moeilijk is. 

- WAORUM? (Zou ik van u een verklaring kunnen krijgen over de achtergronden?)

Nou, omdat het gewoon moeilijk is. Daarom.

- AH, KREK! (Ah, U hebt het geheel en al bij het rechte eind!)

Is het nog mogelijk deze obstakels in onze communicatie te overwinnen?

- GE WIT OIT NOIT NIE. (Je weet eigenlijk maar nooit wat de toekomst ons zal brengen.)

 *Zucht*

- TIS WA. ( Het leven gaat niet altijd over rozen!)



Lange leve de Universal Translator. Ahum.
 

Reacties

A van de Aa zei…
da hedde ge weer goe gedoan, houdoe wor.

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?