Doorgaan naar hoofdcontent

Nacht van de Poëzie

Op twitter zag ik donderdag een berichtje voorbijkomen waarmee je met een ingestuurde, zelfgeschreven dichtregel, twee kaartjes kon winnen voor de Nacht van de Poëzie in het Vredenburg te Utrecht op 20 september.

Ik stuurde een regel in die ik zelf gewoon mooi vond en ook zonder geheel gedicht een mooie regel vormde. Op donderdagavond kreeg ik via mail het nieuws dat ik (ondanks een spelvout (bloos) en een typefout (zucht)) de twee kaarten had gewonnen! Helemaal blij. Ik heb altijd al eens naar een Nacht van de Poëzie gewild, maar het kwam er maar nooit van. 


Het enige was, wie gaat er met mij mee. In mijn directe vriendenkring zijn niet veel liefhebbers van dit genre cultuur (lees.. eigenlijk nihil.) Ik heb mijn charmes in de strijd gegooid om dat toch voor elkaar te krijgen en heb daarin jammerlijk gefaald. Een aanbod aan mensen van het BookCrossforum leverde ook geen mede-Nacht-ganger op. Zelfs een  Tweet voor een wildvreemde mede-Nachtganger, die ik de wereld instuurde, leverde niets op.

Ik ben uiteindelijk alleen gegaan. Mijn tweede kaartje heb ik afgegeven bij de infostand voor de ingang, waar ze me beloofden iemand te verassen met het kaartje die ze nog moesten doorverwijzen naar de kassa. Daar vertrouw ik dan maar op. :-)


Wat betreft de inhoud van de avond.
Remco Campert gaf een prachtig optreden . Die snoet toen hij opkwam en afging. Ik had de man nog nooit in het echt gezien en ben zeer blij dat dat nu toch echt eens is gebeurd. Een legende op het gebied van de Nederlandstalige poëzie, en de laatste der Mohicanen van 'De Vijftigers'. Met recht een staande ovatie waard.

Verder vond ik Judith Herzberg geweldig. Ze komt wel wat ouder over dan ze is en heeft echt een lieve oma-uitstraling. Ze heeft verder een heel zachte, lieve stem welke toch enigzins in contrast staat met de scherpe humor in haar gedichten die ze ook nog eens heel droog voorleest!! Ze kreeg de hele zaal aan het grinniken.

Chabot was zijn oude vertrouwde stuiterende zelf. Heerlijk figuur! Ik mag die man.

Ingmar Heytze is Utrechts eigen poëzie-icoon. Het was een genot om hem op het podium te zien staan glunderen wanneer hij zijn voordracht gaf.


Omdat ik niet heel veel dichters ken die ik ooit heb horen spreken waren er voor mij veel onbekenden. De verrassingen waar ik van genoten heb, waren:

(Oh, en vergeef me, ik weet nooit zo goed of ik nu Belg moet zeggen of Vlaming... )

  • Max Temmerman. Een Belgische dichter met een fijne stem en mooie gedichten.
  • Andy Fierens. De Chabot van de Belgen. Net zo flamboyant, maar dan anders/meer grof in de mond. Een bulk energie op het podium. Goed om bij wakker te blijven.
  • Maud Vanhauwaert. Wederom een van onze zuiderburen. Zij schrijft zoals ik zelf ook (wil) schrijven. Beetje melancholiek, beschrijvend, en snaren rakend.
  • Els Moors. Ook een Belgische. Geniaal! Haar optreden al laat in de nacht was zó grappig. Ze is echt een podiumbelever. Zoals zij voorleest, kun je ze zelf gewoonweg niet bedenken.

Ik moet retrospectief concluderen dat ik meer fan ben van het schrijven van onze zuiderburen. Daar zal ik me dan ook eens nader in gaan verdiepen. :-)

Ook heb ik door de optredens en de voorgedragen gedichten wel wat geleerd over andere schrijfstijlen. Het zijn ontdekkingsmogelijkheden die ik aan ga pakken om mezelf te gaan verbeteren.

De Entr'actes waren ook leuk om te zien/horen. Vooral De Ashton Brothers waren bij vlagen hilarisch! Echt onderbroekenlol eigenlijk.
 
Rufus Wainwright trad op, en ik moet bekennen dat ik nog nooit van hem had gehoord maar dat hij blijkbaar een heel bekend en geliefd figuur is aangezien veel mensen zich om het podium gingen verdringen en er veel als bakvissen stonden te giechelen, Ik moet ook bekennen dat de man een ongelooflijk goede stem heeft maar dat ik daar wel na drie liedjes wel genoeg van had omdat ze allemaal een beetje hetzelfde gingen klinken. Verder heeft die man een volume waarmee je een leger omver zou kunnen blazen, en dan deed hij volgens mij daar nog niet eens zijn best voor. Petje af.


Zo is mijn eerste Nacht ook echt een nacht geworden die ik van de Opening tot de Sluit heb meegemaakt. Ik heb de gehele tijd beneden op de vloer gezeten / gelegen (er lagen enkele kussentjes) en ben maar twee maal tussen de aktes in naar de bar gerend om wat fris te halen. Niet eens naar de wc geweest, maar met drie flesjes fris hoeft dat ook niet. Ik begon om 19:30 en ik lag om 4:30 in mijn bed. Ik ben dan ook pas tegen 14:00 mijn bed weer uitgerold.

Ik vond het voor de herhaling vatbaar, al lijkt het me toch wel leuker om dit met meerdere mensen te doen, dan kun je onderling tijdens de avond/nacht ook samen lachen, praten..  en dat lukte niet echt met een vreemde omdat die allemaal wel in groepjes waren. En even naar de bar rennen betekent dan bovendien dat je niet hoeft te rennen, en al helemaal niet dat je je verkregen kussentje weer kwijt bent en een nieuw plekje moet zoeken. Of ik neem gewoon mijn eigen kussen mee.

Dus... wie wil volgend jaar gaan mee nachtbraken?? (Wel zonder echt braken; de Nacht doorleven en genieten kan ook zeker zonder alcohol. Misschien beter zelfs.  ;-) ).

Reacties

A van de Aa zei…
Ik ben benieuwd naar die regel, mag met spel & typevouten.....
herfstlief zei…
Utrecht... dat is, aangezien ik tot jouw zuiderburen behoor, behoorlijk ver anders zou je deze oproep geen twee keer moeten lanceren. Wat zeg ik, niet moeten lanceren want ik zou me hoe dan ook aanbevolen houden :-) Bon om maar te zeggen dat ik een poëzieliefhebster ben.

Overigens ken ik een aantal van de door jouw genoemde landgenoten niet eens... foei!!! Maar we hebben ook zoveel dichters, onbegonnen werk om die allemaal te lezen. Tel daar dan nog eens mijn noorderburen bij... pfff dan ben je al helemaal zoet :-)

En net als A'tje ben ik ook naar jouw regel benieuwd...
Mey zei…
Dat is goed om te weten. Wie weet kan er ooit een meet zijn op een Nacht als deze. :-)

Verder ken ik ook veel dichters niet bij naam, de teksten zijn voor mij van meer belang.

Mijn ingezonden regel kwam uit een van mijn gedichten. Ik zal hem nog eens noemen (maar wel zonder de spel- en typvouten. :-p

"Het velours gordijn heeft ooit een fraai kozijn bekoord, maar nu, verfomfaaid en verdraaid, zich verhangen."

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…