Doorgaan naar hoofdcontent

Morgen voel ik me beter

Vandaag keek ik, zomaar ineens achterom.
Er liep niemand achter mij.
Ik zag geen mens, en jij was er ook niet.
 
De tegels waarop ik liep, waren blauw.
Ze deden me denken aan kleine olifantjes,
die met hun grote oren rondvliegen in een circus,
waar jij vast in het publiek hebt gezeten.

De grote glazen draaideur van het hotel
draait, en draait, en draait, en draait.
Ik word misselijk en groen - heel erg groen
en heel erg misselijk.
Ik spuug.
Jij komt uit mij als kleine stukjes herinnering,
kapot en half verteerd.

Ik heb je verheerlijkt,
en hoe verder je van mij verwijderd was in afstand en in tijd,
hoe liever ik je had.
Ik kon leven van alleen al de gedachte aan jou.
Maar je was als een infectie -
afhankelijk werd ik, en ziek.

De portier komt glimlachend op me af,
maar het lachen vergaat hem al snel als jij jou op de vloer aantreft.
Sorry portier.
Sorry vloer.

Ik wil een inenting,
een vaccinatie.
Ik heb antistoffen nodig.
Nu!

Zo - ik ben klaar.
Laat de dokter nu maar komen.
Één spuit, twee pillen, drie weesgegroetjes,
én een verhaaltje voor het slapen gaan.

Zonder jou.

Reacties

Mey zei…
Dat moet je aan de dokter vragen. Ik pleit onschuldig. ;-)

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go