Doorgaan naar hoofdcontent

De 'buurman' van drie deuren verder

Nattigheid. Dat is het. Ik voel nattigheid, en dat heeft niets te maken met het feit dat het regent en dat mijn kleren doorweekt zijn. Mijn fronsrimpel verstevigt zich op mijn voorhoofd. Ik kan er de vinger niet op leggen en vraag me af waar dit gevoel vandaan komt. Het komt toch niet zomaar uit de lucht vallen zoals de regen van vandaag? Ik zet mijn fiets in de stalling en loop naar de ingang van de entreehal. Rennen heeft geen zin als het regent, vooral niet als je toch al doorweekt bent. Als ik dit nare gevoel niet had zou ik zelfs fluitend door de regen hebben gefietst, of al zingend: "I'm singing in the rain, just singing in the rain..." Ik druk op de bel en doe mijn best een grijns te forceren in de minicamera van de intercom.
    'Hey Viv, kom naar boven,' klinkt het metalige antwoord. De deur zoemt en gaat van het slot. Ik loop naar binnen en neem de lift naar de zevende etage. Nog voor ik bij de voordeur ben, gaat deze open en verschijnt het hoofd van mijn zus. 'Kom snel binnen, wat een hondeweer zeg!'
   'Nou, die honden komen anders ook niet graag buiten in dit weer,' grap ik ironisch. Ik sta druipend in de gang terwijl mijn zus me begint te ontdoen van mijn natte jas. Ze kijkt me aan en begint te lachen. 
    'Ik denk dat je gelijk hebt wat betreft die honden, jij lijkt nu nog het meest op een verzopen kat.' Ze loopt naar de badkamer en komt terug met een grote handdoek. 'Hier, droog dat natte hoofd van je. Doe je schoenen ook maar uit, daar stop ik wel wat kranten in. En... ' ze kijkt me van top tot teen aan, 'weet je, trek die hele natte klerezooi maar uit, ik heb nog wel iets in de kast waar jij met je lange lijf ook fatsoenlijk in past.' Onmiddelijk verdwijnt ze de slaapkamer in. Ik rol met mijn ogen om de opmerking "je lange lijf" en begeef me naar de badkamer, een nat spoor achterlatend op het laminaat.


Verhaal in wording. Wordt vervolgt...


Reacties

Dominique zei…
Wat een veel belovend begin!! Door die eerste zinnen ben ik al erg benieuwd waarin het verhaal zich gaat ontwikkelen.. Wat is dat onheilspellende gevoel? Gaat hier een thriller komen? :D Leuk leuk leuk! Hoop dat je er meer van schrijft, ik volg je graag :)
Mey zei…
Spannend!!! Ik moet zelf nog heel goed nadenken over het verloop hiervan. Er knaagt iets in mijn achterhoofd.

Maar als ik eruit kom zal het zeker hier weer op mijn blog verschijnen. You are very welcome to keep on tracking me. :-)
Rafoefel zei…
Inderdaad een heel goed, pakkend, begin! Ben benieuwd naar waar dit heen zal gaan...

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go