Doorgaan naar hoofdcontent

De 'buurman' van drie deuren verder

Nattigheid. Dat is het. Ik voel nattigheid, en dat heeft niets te maken met het feit dat het regent en dat mijn kleren doorweekt zijn. Mijn fronsrimpel verstevigt zich op mijn voorhoofd. Ik kan er de vinger niet op leggen en vraag me af waar dit gevoel vandaan komt. Het komt toch niet zomaar uit de lucht vallen zoals de regen van vandaag? Ik zet mijn fiets in de stalling en loop naar de ingang van de entreehal. Rennen heeft geen zin als het regent, vooral niet als je toch al doorweekt bent. Als ik dit nare gevoel niet had zou ik zelfs fluitend door de regen hebben gefietst, of al zingend: "I'm singing in the rain, just singing in the rain..." Ik druk op de bel en doe mijn best een grijns te forceren in de minicamera van de intercom.
    'Hey Viv, kom naar boven,' klinkt het metalige antwoord. De deur zoemt en gaat van het slot. Ik loop naar binnen en neem de lift naar de zevende etage. Nog voor ik bij de voordeur ben, gaat deze open en verschijnt het hoofd van mijn zus. 'Kom snel binnen, wat een hondeweer zeg!'
   'Nou, die honden komen anders ook niet graag buiten in dit weer,' grap ik ironisch. Ik sta druipend in de gang terwijl mijn zus me begint te ontdoen van mijn natte jas. Ze kijkt me aan en begint te lachen. 
    'Ik denk dat je gelijk hebt wat betreft die honden, jij lijkt nu nog het meest op een verzopen kat.' Ze loopt naar de badkamer en komt terug met een grote handdoek. 'Hier, droog dat natte hoofd van je. Doe je schoenen ook maar uit, daar stop ik wel wat kranten in. En... ' ze kijkt me van top tot teen aan, 'weet je, trek die hele natte klerezooi maar uit, ik heb nog wel iets in de kast waar jij met je lange lijf ook fatsoenlijk in past.' Onmiddelijk verdwijnt ze de slaapkamer in. Ik rol met mijn ogen om de opmerking "je lange lijf" en begeef me naar de badkamer, een nat spoor achterlatend op het laminaat.


Verhaal in wording. Wordt vervolgt...


Reacties

Dominique zei…
Wat een veel belovend begin!! Door die eerste zinnen ben ik al erg benieuwd waarin het verhaal zich gaat ontwikkelen.. Wat is dat onheilspellende gevoel? Gaat hier een thriller komen? :D Leuk leuk leuk! Hoop dat je er meer van schrijft, ik volg je graag :)
Mey zei…
Spannend!!! Ik moet zelf nog heel goed nadenken over het verloop hiervan. Er knaagt iets in mijn achterhoofd.

Maar als ik eruit kom zal het zeker hier weer op mijn blog verschijnen. You are very welcome to keep on tracking me. :-)
Rafoefel zei…
Inderdaad een heel goed, pakkend, begin! Ben benieuwd naar waar dit heen zal gaan...

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…