Doorgaan naar hoofdcontent

Loving to death

'Sometimes I really wish I was somewhere else,' she whispers to herself.
   
'Where would you like to be then?' he answers, standing just behind her back which startles her. 

His voice sounds cold, dispassionate. She turns around, eyes cast to the ground. He is standing very close to her, almost looming over, and she can feel his breath. Her mind tells her she should run, but her legs fail to respond. She stays silent for what feels an eternity, trying to focus on what to say, and when she finally has found the words her voice trembles violently.
   
'I don't know, nowhere, I'm sorry... I just... ' 


She keeps staring at the ground, at his feet. She notices he is wearing sneakers, so unlike him. Her mind wanders off for just a second.
   
'You're sorry, are you now...?' 

He sounds so chillingly frightening. She can feel his eyes burning a hole in her face. Why couldn't I just stay silent, she scolds herself. She braces herself for his reaction but he just keeps standing before her, not making a move. Yet. Fear rolls down her spine and she can't focus on any coherent thought any more. What is he waiting for?
   
'I can arrange for you to be somewhere else,' he says after some time; 'But I very much doubt you would like it.' 

He sounds so pleased with himself in this instant. The threat seeping through his words is almost unbearable. She fears her legs will give way so that she will fall to his feet. Exactly where she should be according to him, he has told her that many times before. He cups her chin with his fingers and tilts her head so she is looking right into his eyes. The touch of his hand is so tender and leaves her confused beyond recognition, but his eyes tell a whole different story. She keeps staring at him like a deer in the headlights, caught in his spell. If a look could kill, she'd be dead already, she has no doubt about that.

'Haven't I told you, again and again, you are not allowed to look me in the eye?'

Unable to move and still caught in his spell, she keeps staring into his eyes. They are blazing with anger. How can he seem so controlled, speak so quietly and without any emotion, while in his eyes she can she his wrath? She doesn't understand.

'Well?' he asks her, his voice low.

Just one word. This one little word holds so much promise. It tells a whole story on it's own, a story she fears. She casts her eyes downwards, away from his gaze, but she knows it's too late. With his other hand he strokes her long hair, so deceptively tender and caring. He tucks her hair behind her ear and moves closer. She shivers.

'Are you afraid of me?' he whispers into her ear.



- To be continued -
  

Reacties

Anna zei…
Een beklemmend schrijven en toch... 't geeft me een dubbel gevoel dit verhaal!

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…