Doorgaan naar hoofdcontent

Insomnia

met mijn ogen gesloten
zie ik toch
beelden op mijn netvlies
de spoken die me tergen
zijn
gedrenkt in bloed
ze jagen me na

bewonen mijn hoofd
en laten vervagen
mijn dagen van gewoon zijn

ik 
slapeloos
ben
niet meer levend
ook niet dood
wachtend
op verlossing
de nacht
die komt
en gaat

en komt
en gaat 

komt 
en gaat

komt


en blijft






Reacties

Fallen Angel zei…
Zag het linkje van LetterRijn. Mooi gedicht in de traditie van Poe!
Anna zei…
Beklemmend geschreven
A van de Aa zei…
............ !!!
Mey zei…
Bedankt allemaal!

En welkom op mijn weblog Fallen Angel. Mijn inzending voor Insomnia wordt hier ook snel geplaatst want de shortlist heb ik helaas niet gehaald.

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go