Doorgaan naar hoofdcontent

Dinsdag vermomd als Maandag

Hmmpff.


Zegt genoeg, nietwaar? Ik zou zweren dat het maandag is. Zo'n dag waarop je wakker wordt en er een donderwolk boven je bed blijkt te hangen; dat je onder de douche wilt stappen en het warme water afgesloten blijkt te zijn; dat je de post op wilt rapen en alleen maar snippers op de deurmat vindt, dat de melk zuur is geworden, de koffie niet te pruimen, je katten chagerijnig in de gordijnen hangen, en er alleen Tell Sell en Nederland in Beweging op televisie te zien is.


Goedemorgen allemaal. Ik sla vandaag even over. Kom morgen maar terug. Ik moet mijn humeur namelijk even uit een diepe kloof gaan ophalen en ik geloof er niets van dat dat vandaag nog lukt zonder meer schade te berokkenen aan alle omstanders, gezien het een maandag is.


~ Doet deurtje weer dicht ~




Reacties

Anna zei…
Leuk gedaan. En mocht het toch echt zo zijn, dan hoop ik dat morgen minder chagrijn brengt. Al werkt het weer niet echt mee *zucht* Tot morgen :-)
A van de Aa zei…
Blij te vernemen dat ik niet de enige ben,
hoopte dat het vrijdag was,
of op zijn minst donderdag,
maar bleek toch dinsdag te zijn.



Top geschreven.
Mey zei…
Hier idem, fijn te weten dat ik niet de enige Maandag-niet-fan ben. Ik weet uit vertrouwde bron dat Rafoeffel daar ook over mee kan praten. ;-)

Nu is het woensdag, maar veel verschil merk ik nog niet. Het weer neigt ook naar chagrijn. Zal een gezicht als een zonnetje eens proberen. Misschien dat dat enige verlichtig brengt.

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go