Doorgaan naar hoofdcontent

De maand

de maand vergeet niet
wat haar weken voor elkaar hebben gekregen
maar ze heeft de dagen geteld
en de nachten gewacht
op het verlopen van haar tijd
en nu zij dan eindelijk voorbij is
zucht ze opgelucht
want vrij kan ze gaan dromen
eens herboren 
weerom te komen


Reacties

Rafoefel zei…
Bloglezer meldt zich ��
Deze is cool! Juni mag zich vereerd voelen.
P.s.: It is I... LeClerc (Thirsje)
A van de Aa zei…
Ben benieuwd wat het jaar ervan zal zeggen... ;-)

Hij is goed deze.
Anna zei…
Mooie gedachte :-)
Mey zei…
Op het jaar moeten we noge evntjes wachten. ;-)



Hey LeClerc! Bonjour! U zijt wellekome in mijn kleine schrijfhoek.

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go