Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit juli, 2014 weergeven

Haar eigen weg

stapje voor stapje loopt ze
denkend aan
de ene voet voor de andere
gewoon
zoals het moet
bijna zonder te vallen

het gewone niet gewoon
maar eigenlijk 
heel speciaal

hij geeft haar een hand
alleen als ze het wil
want ze moet zelf de regie houden
de regels in haar hoofd volgen
stapje voor stapje

wanneer ze stilstaat
kijkt ze op
met gesloten ogen
omdat ze bang is
echt te zien

ze is van ver gekomen
moet nog minstens zo ver
haar eigen weg gaan
in haar eigen tempo
stapje voor stapje



How can one...

how can one think
a life
is worth offering
for the sake of something
not worth dying for

how can one feel
a life
is less worth
than borders or faith
and not even doubting that

how can one say
they know
right from wrong
and that they are right
doing something so wrong

how can one be
even proud
of such an act
for violence has never 
solved anything

how can one not see
the hurt
the grief
become ashamed
and stop this madness

for we all
have brothers and sisters
mothers and fathers
friends and others
for whom we care

nothing is worth losing
what is most important
to us all
our loved ones

A forced goodbye too soon

as I stare at your picture
I am wounded again
our photo album filled with memories
of the perfect moments that we've shared

you smile at me, brightly
dazzling, love in your eyes
how could I know
they would close so soon

Love Remains - Wojciech Kilar

Een lied om als lament te delen ter nagedachtenis aan de slachtoffers van vlucht MH17 van Malaysian Airlines.


Om vast te houden aan wat onze geliefden achterlaten als ze wegvallen. Nu eerst de pijn van het verlies. Maar zeker ook de liefde die we met ze hebben gedeeld en de manier waarop ze in onze harten zullen achterblijven:

Love Remains - Wojciech Kilar


Virus

haar lange, dunne vingers vlecht zij ineen om met lege ogen te staren naar een blinde muur in dit ene uur nu waarvan de minuten jaren lijken te duren en de seconden als zenuwpulsen haar lichaam doorsnijden om een weg te zoeken naar buiten in een toeval nee, een aanval van leven

Heartbroken

I guess this time it's over
it must be, 'cause your gone
as I turn to the bedroom
the bed is empty and cold

I've made you to angry
and I've pushed you to far
now I'm left in the dark
bereft
and on my own again

Weerbaar

Ze ademt diep in en telt tot tien, nee, honderd. Het helpt niet. Ze is furieus en voelt zich geladen van haar tenen tot in haar kruin. Als ze haar ogen open zou doen om ze op hem te richten zouden ze schitteren van woede, maar ze zouden ook haar angst verraden. Ze voelt dat hij daar nog staat, nonchalant, wachtend op haar reactie. Ze kan zich zijn geamuseerde blik voorstellen en het maakt haar nog woedender. Hoe kan het dat hij er zo'n plezier uithaalt haar te tergen, wetende dat ze in zichzelf keert en niets zal ondernemen om hem te stoppen? Wat heeft ze hem ooit misdaan? Het raakt een diepgelegen pijn en de tranen springen in haar ogen. Ze WIL niet huilen. Niet nu, niet meer. Ze is niet meer dat weerloze, kleine meisje. Haar vuisten zijn gebald, de nagels in het vlees van haar hand geboord.
'En, ga je nog iets zeggen... zusje van me?'

Loving to death

'Sometimes I really wish I was somewhere else,' she whispers to herself. 'Where would you like to be then?' he answers, standing just behind her back which startles her. 
His voice sounds cold, dispassionate. She turns around, eyes cast to the ground. He is standing very close to her, almost looming over, and she can feel his breath. Her mind tells her she should run, but her legs fail to respond. She stays silent for what feels an eternity, trying to focus on what to say, and when she finally has found the words her voice trembles violently. 'I don't know, nowhere, I'm sorry... I just... ' 

Distant memories

there is something about the air I breathe

it seems to belong somewhere else
and reminds me of someone I once used to know

the hurt fills my longs and sadness overwhelms me
as my head becomes full with distant memories

I dare not try to recollect the specific thoughts
for they will surely burn me and leave me in ruins
so I turn my face to the sun
breathe shallow and run
towards nothing 
going nowhere

my senses cut off and my memory shut down
I can try and begin
to be me


without you




Dualiteit

ik verlies mezelf, steeds weer
en de woorden die ik niet uitspreek
maar wil vergeten
vergiftigen me van binnenuit

ze breken door in angstdromen
sluipen naderbij in het donker
gehuld in zwart
en bijten zich vast in mijn lichaam

ik vlucht maar val
want mijn voeten kunnen me niet dragen
en vertragen net zo snel
als mijn hartslag toeneemt

het heeft ook geen zin
want die voor wie ik vlucht
kan ik nooit ontlopen
- ze is hier

ik ben haar en zij is mij
tegenpolen veroordeeld 
tot één zijn

Dinsdag vermomd als Maandag

Hmmpff.

Zegt genoeg, nietwaar? Ik zou zweren dat het maandag is. Zo'n dag waarop je wakker wordt en er een donderwolk boven je bed blijkt te hangen; dat je onder de douche wilt stappen en het warme water afgesloten blijkt te zijn; dat je de post op wilt rapen en alleen maar snippers op de deurmat vindt, dat de melk zuur is geworden, de koffie niet te pruimen, je katten chagerijnig in de gordijnen hangen, en er alleen Tell Sell en Nederland in Beweging op televisie te zien is.

Goedemorgen allemaal. Ik sla vandaag even over. Kom morgen maar terug. Ik moet mijn humeur namelijk even uit een diepe kloof gaan ophalen en ik geloof er niets van dat dat vandaag nog lukt zonder meer schade te berokkenen aan alle omstanders, gezien het een maandag is.

~ Doet deurtje weer dicht ~



Dode ogen

Ik heb al zo lang je stem niet gehoord, het is inmiddels al menig leven geleden. De precieze klank van je stem en je aanblik zijn in de loop der decenia minder helder geworden en ik ben ontzettend bang dat je steeds verder vervaagt in mijn herinnering. Ik mis je. Ik mis je zoveel meer dan dat ik het leven zelf heb gemist en het doet me intens veel pijn terwijl ik niets meer kan voelen.

Het beloofde ondanks de kou, een mooie zonnige dag te worden. De lucht was helder en de afnemende maan was nog steeds zichtbaar in de beginnende schemering. Jij rekte je uit en glimlachte naar me. Zoals je daar tussen de witte lakens lag leek je net een droom. Ik had de neiging mezelf te knijpen om te zien of je daadwerkelijk echt was en daar lag. God, wat was je mooi. Je huid was lelieblank en leek te glinsteren in het laatste maanlicht. Je ogen waren van het zuiverste blauw en je lange, golvende haren als gesponnen gouddraad. Ik begrijp nog steeds niet wat je in mij zag. Hoe kon het dat een etherisch w…

Insomnia

met mijn ogen gesloten
zie ik toch
beelden op mijn netvlies
de spoken die me tergen
zijn
gedrenkt in bloed
ze jagen me na
bewonen mijn hoofd
en laten vervagen
mijn dagen van gewoon zijn

ik 
slapeloos
ben
niet meer levend
ook niet dood
wachtend
op verlossing
de nacht
die komt
en gaat

en komt
en gaat 

komt 
en gaat

komt


en blijft






Heimwee

nu ik wandel door de straten
van mijn nieuwe thuis
voel ik mij verlaten
en alleen
het onbekende vult mij
ontneemt me de vrijheid
te zijn
wie ik bang ben te blijven

ik mis
de veiligheid van het vertrouwde
het oude waar ik was
daar waar ik vaak verdween
en vluchtte in de schijnveiligheid
van hetgeen
waar ik eigenlijk
niet wilde verblijven

mijn hoofd 
en mijn hart
gespleten

beschadigd
opengereten

heimwee
naar wat niet meer kan zijn
maar wat ook nooit
was gebleven


De maand

de maand vergeet niet
wat haar weken voor elkaar hebben gekregen
maar ze heeft de dagen geteld
en de nachten gewacht
op het verlopen van haar tijd
en nu zij dan eindelijk voorbij is
zucht ze opgelucht
want vrij kan ze gaan dromen
eens herboren 
weerom te komen