Doorgaan naar hoofdcontent

Ultima Vez - What the body does not remember

Vrijdagavond heb ik samen met enkele 'Overstekers' van de Utrechtse roedel in de Utrechtse Stadsschouwburg de voorstelling What the body does not remember van Ultima Vez bezocht.

Deze voorstelling is een revival van het debuut van Wim Vandekeybus en Ultima Vez uit 1987. In die tijd heeft What the body does not remember een diepe indruk achtergelaten. En nu, ruim 25 jaar later en met een nieuwe bezetting, doet het dat weer. Dat is in ieder geval mijn mening.


De voorstelling is een zinderend geheel van energie in beweging en muziek. De dansers dagen zichzelf fysiek op allerlei mogelijke manieren uit. Het is geen dans op de manier waarop de meeste mensen dans kennen. Het is bewegen in een gestyleerde vorm van aantrekken en afstoten. De interactie tussen de dansers varieert van speels tot agressief en van sensueel tot afkerig, soms al die uitingsvormen direct na elkaar of zelfs tegelijkertijd. Er zat naar mijn mening ook een flinke dosis humor in. 

Van tijd tot tijd gebeurt er zoveel op het podium dat je niet weet waar je moet kijken zodat je een keuze moet maken waar je je aandacht aan besteed. Ik vermoed dan ook dat wanneer je de voorstelling voor een tweede keer zou bezoeken je weer net zo overrompeld wordt door het hele gebeuren als de eerste keer.

Terugkijkend kan ik niet echt één moment uitkiezen dat ik eruit vond springen. Het visitatie gebeuren echter heeft op mij toch wel een gevoelige snaar geraakt. In dat deel van de voorstelling komen naar mijn idee al die eerder genoemde ,manieren van interactie duidelijk naar voren. Het komt dicht bij de grens van je als kijker zeer ongemakkelijk voelen. Mooi, indrukwekkend, sensueel, agressief én daardoor ongemakkelijk. 

Wat me verder opviel was dat ondanks dat de vele delen afzonderlijk erg veel tijd in beslag namen, ik me op geen moment verveeld voelde en zeer gefocussed bleef kijken welke kleine veranderingen er plaats vonden in de interactie en bewegingen. Dat is bijzonder goed gedaan.

Concluderend kan ik alleen maar melden dat ik het een voorstelling vond waar ik geboeid door ben en waarover ik van mening ben dat het zeer de moeite waard is om hem te gaan zien.

Hier een kleine video-samenvatting van What the body does not remember.

 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go