Doorgaan naar hoofdcontent

Ultima Vez - What the body does not remember

Vrijdagavond heb ik samen met enkele 'Overstekers' van de Utrechtse roedel in de Utrechtse Stadsschouwburg de voorstelling What the body does not remember van Ultima Vez bezocht.

Deze voorstelling is een revival van het debuut van Wim Vandekeybus en Ultima Vez uit 1987. In die tijd heeft What the body does not remember een diepe indruk achtergelaten. En nu, ruim 25 jaar later en met een nieuwe bezetting, doet het dat weer. Dat is in ieder geval mijn mening.


De voorstelling is een zinderend geheel van energie in beweging en muziek. De dansers dagen zichzelf fysiek op allerlei mogelijke manieren uit. Het is geen dans op de manier waarop de meeste mensen dans kennen. Het is bewegen in een gestyleerde vorm van aantrekken en afstoten. De interactie tussen de dansers varieert van speels tot agressief en van sensueel tot afkerig, soms al die uitingsvormen direct na elkaar of zelfs tegelijkertijd. Er zat naar mijn mening ook een flinke dosis humor in. 

Van tijd tot tijd gebeurt er zoveel op het podium dat je niet weet waar je moet kijken zodat je een keuze moet maken waar je je aandacht aan besteed. Ik vermoed dan ook dat wanneer je de voorstelling voor een tweede keer zou bezoeken je weer net zo overrompeld wordt door het hele gebeuren als de eerste keer.

Terugkijkend kan ik niet echt één moment uitkiezen dat ik eruit vond springen. Het visitatie gebeuren echter heeft op mij toch wel een gevoelige snaar geraakt. In dat deel van de voorstelling komen naar mijn idee al die eerder genoemde ,manieren van interactie duidelijk naar voren. Het komt dicht bij de grens van je als kijker zeer ongemakkelijk voelen. Mooi, indrukwekkend, sensueel, agressief én daardoor ongemakkelijk. 

Wat me verder opviel was dat ondanks dat de vele delen afzonderlijk erg veel tijd in beslag namen, ik me op geen moment verveeld voelde en zeer gefocussed bleef kijken welke kleine veranderingen er plaats vonden in de interactie en bewegingen. Dat is bijzonder goed gedaan.

Concluderend kan ik alleen maar melden dat ik het een voorstelling vond waar ik geboeid door ben en waarover ik van mening ben dat het zeer de moeite waard is om hem te gaan zien.

Hier een kleine video-samenvatting van What the body does not remember.

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go