Doorgaan naar hoofdcontent

Martyn Big - Kevin Brooks

Titel: Martyn Big
Auteur: Kevin Brooks
Oorspronkelijke titel: Martyn Pig
ISBN: 9061696712
 © 2002 The Chicken House


Volg de reis van dit boek op Bookcrossing


 
Flaptekst:


De vijftienjarige Martyn Big is gek op detectives. Hij zou er dolgraag zelf een willen schrijven, maar liever nog zou hij een tijdje voor detective willen spelen. Daarvoor krijgt hij onverwacht alle gelegenheid als zijn alcoholistische vader onder verdachte omstandigheden overlijdt. Omdat Martyn als enige getuige meteen ook de enige verdachte is, probeert hij de dood van zijn vader voor de buitenwereld geheim te houden en samen met zijn buurmeisje Alex een manier te vinden om van het lijk af te komen. Dat blijkt allemaal nog niet zo eenvoudig, vooral niet als Martyn onverwacht te maken krijgt met een grote erfenis, met zijn bemoeizuchtige tante Jean die haar jaarlijkse bezoek aankondigt, en met Dean, het onbetrouwbare vriendje van Alex. 
Een humoristisch en spannend verhaal, met een wel heel onverwacht einde.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Een leuk geschreven verhaal over een jongen met naar mijn idee autistische trekjes. Het boek is al ingedeeld in dagen om mee te beginnen. Af en toe heeft hij de irritante gewoonte geluiden volluit op te schrijven, of gedragingen. Een voorbeeld daarvan: "....deden ze ratatata-tatatata of ketakka-takka-takka-takka-pieuw-pieuw." Tja. Voegt het veel toe? Niet echt, enkel over the state of mind van Martyn zelf. 

Zijn manier van redeneren is merkwaardig. Het lijkt ook alsof hij geen besef heeft van gevoelens. Alles gaat vanuit het verstand. In een stukje begint hij te associëren na het zijn van een sneeuwvlokje... "Sneeuw. Sneeuwbal. Sneeuwklokje. Zoals het sneeuwklokje thuis tikt. Sneeuwgans. Dat is geen sneeuwgans, dat is mijn vrouw. Sneeuwski. Gezondheid. Sneeuwman. De verschrikkelijke. Sneeuw. Sneeuw. Vlug, vlug, sneeuw..." En de rest van de pagina verloopt in een soort zelfde opsomming van vreemde zaken.

Er is nog een zin onderaan pagina 24 die me deed grijnzen. Echt een zin van iemand die gewoonweg te rationeel denkt. Zo ernstig rationeel dat het niet meer gezond is. Maar als ik dat stukje hier zou opschrijven verraad ik een heel leuk stukje van het plot. Dus doe ik dat maar niet. Of denk ik dan juist weer te ernstig. Hoe het ook zij, ik laat het zo.

Wat betreft het einde, dat kwam naar mijn idee niet geheel onverwacht. Gedurende het verhaal pikte ik al veel stukjes op die me de juiste kant op stuurden. Toch is het een knap stukje verweven van clues die uiteindelijk ineens op zijn plek vallen. Maar dan moet je misschien net iets minder thrillers hebben gelezen om het een complete verrassing te vinden.

Concluderend vind ik het een leuk boek. Waarschijnlijk bedoeld voor een wat jonger publiek. Maar desalniettemin ook voor volwassenen een aangenaam stukje lezen.




Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go