Doorgaan naar hoofdcontent

Schrijfwedstrijden: Insomnia & Obsessie


Ondertussen heb ik alweer aan enkele schrijfwedstrijden deelgenomen. De eerste verhaalwedstrijd na Jouw Verhaal was Insomnia van Uitgeverij Letterijn. 

Voor deze wedstrijd was het thema 'Schrijven in de stijl van Edgar Allan Poe'. Niet mals. Ik houd persoonlijk wel van de donkere kant van Poe, maar vind het wel erg lastig om daar zelf mijn schrijfweg in te vinden. Mede ook omdat zijn verhalen en gedichten niet thuishoren in onze huidige maatschappij. Ik ben benieuwd hoe gruwelijk Poe had geschreven als hij nu had geleefd. Zijn donkere gedachten en visualiseringenzouden misschien nog gruwelijker zijn want dichterbij wat nu is.

Ik heb uiteindelijk twee verhalen ingezonden waarvan de ene in een setting is geschreven zoals ik me voorstel dat Poe het zelf had kunnen doen maar wel met een aardig tintje fantasy erbij, terwijl het andere verhaal echt in een hedendaagse setting is geschreven maar wel heel gruwelijk is zonder het gebruik van bloed of afgehakte ledematen. Ik ben heel benieuwd of ik de longlist ga halen. Er zijn in totaal voor deze wedstrijd 223 inzendingen goedgekeurd en uiterlijk 15 Juni wordt de uitslag bekend gemaakt.



De tweede verhalenwedstrijd waar ik op het nippertje aan heb deelgenomen is de schrijfwedstrijd Obsessie van schrijfatelier Alicia. Heel spannend is dat schrijfster Yvonne Kroonenberg in de jury zit! 

Het thema van deze wedstrijd wordt al duidelijk door de titel. Het schrijven moest handelen om een obsessie. Dit kon waarheidsgetrouw of fictief. Met obsessie werd bedoeld een overmatige fascinatie met bijvoorbeeld een persoon, voorwerp, gedragingen, en meer van dat soort zaken. Hoe is deze obsessie begonnen en wat voor invloed heeft het op je leven.

Ik heb dit verhaal in een sneltreinvaart geschreven en hoop dan ook ernstig dat ik geen grove fouten erin heb laten zitten, maar allez, ingestuurd is ingestuurd en ik kan daar nu niet meer obsessief over gaan zitten piekeren.

Ik hoop wel dat mijn verhaal aan het thema voldoet, mijn inziens wel, maar ik weet niet hoe de jury daar over denkt. Afwachten dus. Op 6 Juni wordt hiervan de uitslag al bekend gemaakt.


Voor de verandering heb ik ook aan een gedichtenwedstrijd deelgenomen, namelijk de  VUmc-po√ęzieprijs ‘Het menselijk lichaam’. Ik ben zelf aardig content met mijn inzending al vraag ik me af of duidelijk blijkt welk lichaamsdeel in beschrijf (grinnik... eenmaal vaag, altijd vaag (of dwars, het is maar hoe je dat bekijkt)). Wanneer ik iets te horen krijg weet ik niet. In ieder geval worden de winnaars bekendgemaakt tijdens het symposium 'Literatuur en Geneeskunde' op 8 oktober 2014. Dat is dus nog een hele lange zit wat dat betreft. Een duidelijk geval van rustig afwachten.




Reacties

Anna zei…
Leuk en gedurfd :-) Ik duim alvast voor je :-)

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…