Doorgaan naar hoofdcontent

Schrijfwedstrijden: Insomnia & Obsessie


Ondertussen heb ik alweer aan enkele schrijfwedstrijden deelgenomen. De eerste verhaalwedstrijd na Jouw Verhaal was Insomnia van Uitgeverij Letterijn. 

Voor deze wedstrijd was het thema 'Schrijven in de stijl van Edgar Allan Poe'. Niet mals. Ik houd persoonlijk wel van de donkere kant van Poe, maar vind het wel erg lastig om daar zelf mijn schrijfweg in te vinden. Mede ook omdat zijn verhalen en gedichten niet thuishoren in onze huidige maatschappij. Ik ben benieuwd hoe gruwelijk Poe had geschreven als hij nu had geleefd. Zijn donkere gedachten en visualiseringenzouden misschien nog gruwelijker zijn want dichterbij wat nu is.

Ik heb uiteindelijk twee verhalen ingezonden waarvan de ene in een setting is geschreven zoals ik me voorstel dat Poe het zelf had kunnen doen maar wel met een aardig tintje fantasy erbij, terwijl het andere verhaal echt in een hedendaagse setting is geschreven maar wel heel gruwelijk is zonder het gebruik van bloed of afgehakte ledematen. Ik ben heel benieuwd of ik de longlist ga halen. Er zijn in totaal voor deze wedstrijd 223 inzendingen goedgekeurd en uiterlijk 15 Juni wordt de uitslag bekend gemaakt.



De tweede verhalenwedstrijd waar ik op het nippertje aan heb deelgenomen is de schrijfwedstrijd Obsessie van schrijfatelier Alicia. Heel spannend is dat schrijfster Yvonne Kroonenberg in de jury zit! 

Het thema van deze wedstrijd wordt al duidelijk door de titel. Het schrijven moest handelen om een obsessie. Dit kon waarheidsgetrouw of fictief. Met obsessie werd bedoeld een overmatige fascinatie met bijvoorbeeld een persoon, voorwerp, gedragingen, en meer van dat soort zaken. Hoe is deze obsessie begonnen en wat voor invloed heeft het op je leven.

Ik heb dit verhaal in een sneltreinvaart geschreven en hoop dan ook ernstig dat ik geen grove fouten erin heb laten zitten, maar allez, ingestuurd is ingestuurd en ik kan daar nu niet meer obsessief over gaan zitten piekeren.

Ik hoop wel dat mijn verhaal aan het thema voldoet, mijn inziens wel, maar ik weet niet hoe de jury daar over denkt. Afwachten dus. Op 6 Juni wordt hiervan de uitslag al bekend gemaakt.


Voor de verandering heb ik ook aan een gedichtenwedstrijd deelgenomen, namelijk de  VUmc-po√ęzieprijs ‘Het menselijk lichaam’. Ik ben zelf aardig content met mijn inzending al vraag ik me af of duidelijk blijkt welk lichaamsdeel in beschrijf (grinnik... eenmaal vaag, altijd vaag (of dwars, het is maar hoe je dat bekijkt)). Wanneer ik iets te horen krijg weet ik niet. In ieder geval worden de winnaars bekendgemaakt tijdens het symposium 'Literatuur en Geneeskunde' op 8 oktober 2014. Dat is dus nog een hele lange zit wat dat betreft. Een duidelijk geval van rustig afwachten.




Reacties

Anna zei…
Leuk en gedurfd :-) Ik duim alvast voor je :-)

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…