Doorgaan naar hoofdcontent

Moederdag

Samen zitten ze onderuitgezakt op de bank televisie te kijken. Al jaren zijn ze hele goede vrienden en meestal hebben ze voornamelijk lol als ze bij elkaar zijn. Als er al eens een spreekwoordelijke bui hangt dan drijft die na wat woorden al snel over. Maar vandaag snapt hij er niets van. 

'Hé, wat is er met jou aan de hand?'

'Niks', zegt ze met haar gezicht op stand onweer.

'Nou, als dit niks is, dan wil ik iets niet meemaken geloof ik. Vertel het nou eens, misschien lucht het op.'

Ze blijft even zwijgend zitten, en zapt snel langs alle kanalen waar reclame op te zien is.

'Kutreclames!'

Hij trekt verbaasd zijn wenkbrauw op en zegt: 'Oookay... maar die zijn er altijd en normaal trek je je er niets van aan op the occasional irritatiemomentjes na.'

'Nou en. Dit zijn gewoon kutreclames.'

Hij draait zich naar haar toe en kijkt haar eens goed aan. Zij kijkt hem snel en ongemakkelijk aan voordat ze haar gezicht weer afwendt en zegt: 'Ja sorry hoor, misschien kun je beter naar huis gaan want ik ben echt niet gezellig en dat gaat ook niet meer lukken vandaag.'

Hij: 'Nou dat dacht ik dus niet, van dat naar huis gaan dan', en blijft haar rustig aankijken.

Ineens staat ze op en roept: 'Ja godverdomme zeg, hier heb ik echt geen zin in, laat me nou maar met rust!'

Hij staat ook op en gaat voor haar staan, iets boven haar uittorenend. Even verwacht hij dat ze hem een stomp gaat verkopen, maar ze blijft met gebalde vuisten en haar kaken opeengeklemd voor hem staan, vermijdend hem aan te kijken.

Op een licht gebiedende toon zegt hij: 'Spill your guts.'

Met een verbeten gezicht en bijna stampvoetend zegt ze woedend: 'Al die kut-commerciële-moederdag-aandacht! Het komt mijn strot uit!!'

'Hee, is dat het? Moederdag? Kom eens hier jij', en hij pakt haar eens stevig vast met zijn armen om haar heen terwijl zij haar handen tegen zijn borst aanlegt en hem eigenlijk lijkt af te willen weren, onsuccesvol. Onmiddelijk begint ze te huilen.

'Ik haaaat het gewoon. Kutdag', brengt ze met uithalen uit.

'Sst', hij houdt haar troostend vast en streelt haar haren, 'Meisje toch, waarom heb je dat niet eerder gezegd?'

Ze haalt, nog huilend, haar schouders op. 'Ik vind het gewoon zo stom. Het is stom en ik ben stom dat ik het stom vind en dat is stom, en het is niet eerlijk!'

Hij tilt haar kin op en dwingt haar hem aan te kijken. 'Je lijkt nu net een klein kind Juul, kom op, je hebt alle recht om verdrietig te zijn maar dit is ook niet eerlijk tegenover jezelf', zegt hij streng.

'Was ik nog maar een klein kind', jammert ze, hem zachtjes op zijn borst stompend.

Hij pakt haar weer in een stevige omarming vast en blijft zo staan tot ze uitgesnikt is. Als ze wat gekalmeerd is zegt hij: 'Ik begrijp wel dat je het niet eerlijk vindt Juul, en dat je jaloers en boos bent. En verdrietig. Dat mag ook allemaal. Maar je mag het niet allemaal meer voor je houden, hoor je me, anders word ik boos en verdrietig.'

'Sorry, sorry, ik...'

Hij pakt haar bij haar schouders vast en kijkt haar recht aan. 'Juul, niet nodig. Ik wil alleen dat je weet dat je alles, maar dan ook alles, aan me kunt vertellen. Ik kan het dan wel niet voor je oplossen maar je bent dan niet helemaal alleen in wat je stom, moeilijk, verdrietig en nog zo wat vindt. Ik wil begrijpen wat er in dat koppie van je omgaat, en niet alleen de leuke dingen. Je bent mijn beste vriendin en dat hoort er ook gewoon allemaal bij.'

'Ja maar..'

Hij heft zijn wijsvinger gebiedend op. 'Nee Juul. Geen discussie mogelijk.'

Verlegen staart ze naar haar voeten. 'Okay, nu voel ik me dus echt even klein.'

'Mooi. Dat komt nu dan eindelijk even overeen met hoe je je gedraagt, druif.' Hij grinnikt. 'Zullen we weer gewoon op de bank gaan hangen. Filmpje kijken? Een flauwe, Monty Python ofzo?'

Ze knikt. 'Kee, pak ik even de popcorn. Biertje?'

'Mag jij dat al wel? Ben je daar niet te jong voor?', grapt hij. In reactie gooit ze een kussen van de bank naar zijn hoofd.

'Pas op hoor, anders stuur ik je zonder popcorn naar bed!', zegt hij lachend.

Ze steekt haar tong naar hem uit. 'Stommerd.'

'Hee Juul, zonder gekheid even, wil je op zondag samen iets leuks gaan doen? Ik heb al een kaartje gestuurd naar mijn moeder met een niet-commerciële uitnodiging om eens voor haar te koken, maar ben niet van plan om op bezoek te gaan.'

Ze kijkt hem aan, met een onpeilbare uitdrukking, nog het meest bij verbazing in de buurt komend. Dan zegt ze zacht: 'Meen je dat?'

'Dat je dat nog moet vragen, natuurlijk meen ik dat', zegt hij, verontwaardiging vijnzend.

'Je bent lief', is het enige wat ze uitbrengt.

'Dat weet ik allang', zegt hij met een knipoog.

Een tweede kussen vliegt door de lucht.






Reacties

Anoniem zei…
Als geen ander weet je weer uit het niets met woorden te toveren.
Gevoelens te beschrijven waar men dan ook wel even mag bij blijven stilstaan.
Mooi!
Butterfly-kisss
Sabine zei…
Mooi geschreven. Ik ben mijn moeder een paar jaar geleden verloren dus dit is wel heel herkenbaar.
Mey zei…
Dank jullie. Het is voor mij voor het eerst dat ik mijn gevoel op dit vlak zo zwart op wit neer heb gezet in een fictief stukje.
Anna zei…
Ik ben mijn eigen moeder een paar maand geleden verloren dus dat gevoel van gemis is heel herkenbaar. Maar ook dat andere. Dat gevoel van een vriend die er is, gewoon zomaar... in goede en slechte tijden... en het heeft me er met mijn neus opgeduwd: wat een ontzettende stommeling ik ben dat ik het niet eerder zag :-) Dank je wel dus, in meer dan een opzicht :-)
Hoe fictief het ook mag zijn jouw verhaal ;-)
Mey zei…
Het fictieve zit hem bij mij in de vriend. Die zou ik wel even willen lenen van iemand. ;-) Tenminste ik heb er wel hoor, maar niet zo eentje. Ik probeer dat zelf altijd weer te doen naar mezelf toe.

Op deze dag zelf is de boosheid en de afgunst en irritatie wel weg, het verdriet gaat niet.Misschien goed zelfs, hoe pijnlijk ook.

X & knuffel.

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…