Doorgaan naar hoofdcontent

Zilte deerne - Mariëtte Cigaar

Titel: Zilte Deerne
Auteur: Mariëtte Cigaar
ISBN: 9789022553749
 © 2010 Mariëtte Cigaar en De Boekerij bv, Amsterdam




Volg de reis van dit boek op Bookcrossing


Flaptekst:


Vlak voordat het Terschellinger Oerol-festival begint, overlijdt de vader van Peer Zwartepaert. Peer reist af naar zijn vaders huis op Terschelling voor de begrafenis en om diens bezittingen uit te zoeken. Daarbij stuit hij op een zevental teksten: liederen die allemaal een poëtische moord op een vrouw beschrijven. In een opwelling componeert Peer, die muzikant is, er een melodie bij. 's Avonds speelt hij het lied in een drukke kroeg. De volgende ochtend staat de politie op de stoep. Er is een moord gepleegd die tot in detail in het door hem gezongen nummer wordt beschreven.

Het verband tussen de liederen en de moord lijkt overduidelijk wanneer er de volgende dag nog een doe vrouw wordt gevonden die voldoet aan de beschrijvingen in het tweede lied. Peer vermoedt dat de sleutel tot het mysterie verborgen ligt in een duistere familiegeschiedenis, Zijn zoektocht naar waarheid verandert al snel in een krachtmeting met een ongrijpbare seriemoordenaar, die op een eiland vol festivalgangers zijn slachtoffers voor het uitkiezen heeft...

--------------------------------------------------------------------------------------------

Wat kan ik zeggen over dit boek. Ik ben er geheel niet laaiend enthousiast over maar ik vond het gewoon lekker om te lezen. Niet hoogdravend, soms droog, en misschien zelfs een beetje kinderlijk ondanks het hoge aantal moorden die beschreven worden.

De ik-persoon, Peer Zwartepaert, is een muzikant met een koffie-complex en, zoals het een artiest betaamd, een schijnbaar alcoholprobleem. De overige personen die beschreven worden in dit boek worden ook niet echt uitgediept en zo blijft het geheel veel meer afhankelijk van de fantasie van de lezer. Dat is dan ook een van de redenen waarom ik het als kinderlijk heb ervaren. De dingen en mensen die omschreven zijn, worden pas levendig en meer spannend door wat je er als lezer bij fantaseert, net als in een sprookje. Het decor - het eiland en de moorden - wordt prachtig omschreven, bijna een schilderij; beeldschoon, gruwelijk, maar afstandelijk. De gebeurtenissen en de reacties die de gebeurtenissen teweeg brengen zijn tegen het absurde aan. Een heel eiland vol festivalgangers die rustig door blijven feesten tijdens een killing-spree van een waanzinnige, mysterieuze moordenaar. Alsof in het tijdperk van de social-media-tamtam dit alles niet de aandacht zou trekken. Oerol zou toch echt minder druk zijn, for sure.

Maar ondanks dat heb ik echt wel lekker gelezen. Zelf af en toe hardop gelachen. Peer, een enorme droogkloot bij tijd en wijle, is soms een man van weinig woorden. Wat hij dan op dat moment uitkraamt of denkt is hilarisch. Dat komt vooral ook door de manier waarop Mariëtte Cigaar het aan ons meedeelt. 

De moordliederen zijn een verhaal apart. Ik kan ze zeer zeker waarderen. Het verhaal krijgt juist door die beschrijvingen de diepgang welk je ook uit de tekst van een sprookje kunt halen wanneer je je fantasie erop loslaat. Niets meer gruwelijk dan wat je kunt vinden in de krochten van je eigen brein. Die teksten brengen het meest poëtische daarvan naar boven bij mij.

Mijn conclusie. Leuk boek, niets meer maar ook niets minder. Misschien meer geschikt voor de wat oudere jeugd dan voor volwassenen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?