Doorgaan naar hoofdcontent

Haiku-update

Veel haiku's geschreven maar hier niet neergezet. Nu dan maar een bundeltje ervan gemaakt. Pas op een haiku-bombardement.


de tijd kan vliegen
de klok tikt reeds wreed verder
mijn verhaal staat stil 

 
het houten terras
de gouden stralen schijnen
bruin wordt nu tot brons

 
de bal schiet niet raak
zijn stropdas zat in de weg
zijn maten lachen

 
mistflarden hangen 
het landschap gehuld in grijs 
de deken voelt nat

 
och jee, jongens toch 
wat zijn we weer gezellig 
waar is dat lachgas

 
de kat spint niet zacht 
haar geronk als een Harley 
mijn motormuisje

 
een dovende kaars 
sterft in het nachtelijk uur 
donkere liefde

 
grijze regen valt 
kleurt het frĂȘle gemoed zwart 
de haan kraait niet meer

 
de vergeten lach 
geen boekdelen gesproken 
nonverbaal zwijgen

 
dorstig was mijn hart 
toen keek ik de koelkast in 
daar lag mijn liefde

 
binnen klinkt muziek 
oosterse sferen winnen 
de wedstrijd van thuis


Reacties

Anna zei…
Knap gedaan, heel knap!

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go