Doorgaan naar hoofdcontent

Een liefde in Parijs - Remco Campert

Titel: Een liefde in Parijs
Auteur: Remco Campert
ISBN: 9789023412380
 © 2004


Volg dit boek op BookCrossing.
 


Flaptekst:

Hoofdpersoon van Een liefde in Parijs is de schrijver Richard Sanders. Vlak na aankomst in Parijs heeft hij op straat een vluchtige ontmoeting met een elegante vrouw die hem wel herkent, maar van wie hij niet meer weet wie zij is. Ze noemt hem haar naam, maar ook dat helpt hem niet het juiste beeld uit zijn geheugen op te diepen. Wel ziet hij beelden voor zich die op het eerste gezicht niets te maken hebben met deze ontmoeting, zoals ze daar nu staan in het donker wordende licht op de Place du Panthéon.

Terwijl Richard in Parijs is voor de presentatie van de vertaling van zijn boek De kunst van het vergeten, wordt tegelijkertijd een tentoonstelling geopend van zijn vriend Tovèr. Samen woonden zij aan het begin van hun kunstenaarschap in de Franse hoofdstad, vol van dromen en ambities. Nu blijkt dat Richard minder doorzettingsvermogen heeft gehad in de kunst, en misschien ook wel het leven, dan Tovèr. Richards dromen waren in die periode grenzeloos, maar zijn doorzettingsvermogen bleek, anders dan dat van Tovèr, begrensd te zijn.
Een liefde in Parijs is een sublieme vertelling, waarin Remco Campert opnieuw een weergaloos portret van een jonge kunstenaar schetst.

De liefde is voor Remco Campert een vertrouwd onderwerp, dat hij altijd op een ingehouden en melancholieke manier weet te beschrijven. Zijn mannelijke hoofdpersonages bezitten een kenmerkende schuchterheid maar paren die altijd aan een ragfijn observatievermogen.


--------------------------------------------------------------------------------------------

Een melancholisch boek over een kunstenaar die letterlijk tegen zijn verleden aanloopt terwijl hij in Parijs is voor promotie van zijn laatste boek. 

De beschrijving neemt ons mee terug van het heden naar het verleden; van de gedesillusioneerde Richard terug naar de Richard vol dromen en idealen, en alle momenten ertussenin. Het blijkt dat Richard in zijn drang te slagen als schrijver een potje heeft gemaakt van zijn leven. Zijn beste vriend Ton (Tovèr), met wie hij in Parijs samenwoonde, is wel een zeer geslaagd kunstenaar geworden. Richard kijkt daar met enige afgunst maar ook zeker met schaamte naar. De tijd en de gebeurtenissen hebben ervoor gezorgd dat de vrienden uit elkaar zijn gegroeid en dat ze elkaar zelfs niet veel meer te vertellen hebben.

Richards ontmoeting met Sasha zorgt voor een maalstroom van gedachten, gevoelens en herinneringen aan de stad Parijs en Antwerpen. De beschrijvingen van Parijs zijn tekenend voor het gevoelsleven van Richard; weemoed, velangen en schaamte. In zijn pogingen om zich Sasha te herinneren slaagt Richard maar niet. Hoe cru dat juist zijn nieuwste boek 'De kunst van het vergeten heet', hij had er meer aan gehad wanneer hij de kunst van het herinneren onder de knie had gehad.

Het slot van het boek is net zo pijnlijk als alle herinneringen aan zijn gefaalde leven in Parijs zelf, pijnlijker zelfs. Sasha laat hem uiteindelijk zien waar zijn grootste falen heeft gezeten en wat hij daardoor mis heeft gelopen; de kans op echt geluk.

Ik vond het een mooi beschreven boek en heb het met plezier gelezen. Soms erg gênant maar vaak ook poëtisch.

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…