Doorgaan naar hoofdcontent

De zee


mijn voeten aan de vloedlijn
twijfelen niet
en voelen zich stevig staan
in het natte zand

zij neemt me rustig bij de hand
en leidt me steeds dieper en kouder
naar verlichting
en als ik omzie naar het verre land
dan weet ik
mijn gebroken hart behoort niet daar
maar hier

en als zij dan mijn haren kust
met fluisteren mijn weemoed sust
geef ik mezelf voorgoed
aan haar

een liefde voor een leven


Reacties

Anna zei…
Ergens vind ik dit een heel beklemmend schrijven...
Mey zei…
Dat is het ook maar tegelijkertijd ook niet. Angst heeft plaats gemaakt voor berusting. Niet voor diegenen die achterblijven.

Soms schrijf ik heel donker. My melancholy mind...

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?