Doorgaan naar hoofdcontent

Terwijl de aarde...


terwijl de aarde huilt 
draag jij 
water naar de zee 
en ziet niet dat hij al gevuld is 
met tranen verzadigd

Reacties

A van de Aa zei…
Apart ! Na een paar keer lezen.
Ik mis iets maar weet niet precies wat.
Mey zei…
Ik zit er zelf ook mee te worstelen. Mijn vermoeden is dat ik de woorden vervuild en gevuld zou moeten omdraaien, maar dan verander ik ook de betekenis.
Misschien omdat het dan wel logischer klinkt dat het nu vervreemdend werkt. Als je erachter bent, laat het me zeker weten!
A van de Aa zei…
Omdraaien zeer zeker niet....

Tranen vervuilen niet ....
Ik zit meer te denken een ander woord voor vervuild.... ??
Maar vraag niet welk....
Mey zei…
Dit voelt beter, de betekenis is nu meer tussen de regels te lezen, maar dat vind ik ook prima.

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go