Doorgaan naar hoofdcontent

Weer twee deelnames de deur uitgedaan..


Nu ik dan toch op dreef ben heb ik ook deelgenomen aan de boekenweekschrijfwedstrijd en de schrijfwedstrijd Six Word Story.  

De inzending voor de boekenweek moet nog goedgekeurd worden maar ik heb nu in ieder geval ook een account bij Nederland Schrijft. Nu nog hopen dat mijn inzending okay is. Niet dat ik er echt heel erg veel van verwacht aangezien er een enorme hoeveelheid verhalen ingestuurd is en ik nog nooit eerder een reiservaring heb beschreven maar dat gold eigenlijk ook voor Jouw Verhaal.

Al met al ben ik nu dus op het schrijversspoor geraakt. Leuk, spannend en prikkelend. Ik ga nu maar waar mijn pen (lees toetsenbord) me gaat brengen. Alles wat op mijn pad komt is een reiservaring op zich. Als het uitzicht me bevalt zal ik er graag wat langer verblijven. Wanneer ik er de kriebels van krijg alsof er bedwantsen rondkruipen dan ben ik er weg. Maar deze reis in letteren ga ik aan. Kom maar op woorden. Ik lust jullie rauw, net als sushi.


Reacties

Anna zei…
Heel, heel veel succes gewenst!

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go