Doorgaan naar hoofdcontent

Theatraal uitstapje


Ik wilde even kwijt dat ik na twee dagen én een slapeloze nacht één geweldige ervaring rijker ben.

De ervaring waarover ik het heb betreft de deelname aan De Oversteek in Utrecht van het Zinaplatform.


Waar moet ik beginnen? 

Het wijkkrantje van Utrecht. Dat was het begin. Ik zag een oproep staan van Zina aan Utrechters, die nog nooit of nauwelijks in de Stadsschouwburg waren geweest, om deel te nemen aan De Oversteek. Nu val ik niet geheel in die categorie aangezien ik door mijn opleiding al wel kennis heb gemaakt met de Stadsschouwburg, in een voor mij ver en grijs verleden. Het doet me nog steeds zeer om terug te denken aan die tijd. Laat ik zeggen, het raakt me.

Nu jaren verder dacht ik, what the heck. Ik wil weer. Ik woon hier nu, ik wil meer. Ik wil terug. Dus ik stuurde een mail aan de roedelchef van Utrecht.

Het telefoontje dat ik daarna kreeg trok me over de streep. Agnes was lief, betrokken en stimulerend. Ik besloot dat ik mee ging doen. Ondanks mijn angsten, knikkende knieën, en negatieve gedachtes, wilde ik meedoen. De Oversteek maken. Samen, niet alleen. Met heel veel andere mensen die het vast ook eng zouden vinden, lotgenoten in die zin.

Er volgenden repetities. Kennismakingen. Nog meer knikkende knieën en negatieve gedachtes. Maar ook ervaringen en verrijkingen. Ik bevond me in een gemêleerd gezelschap; jong, oud, import-Utrechters, echte Utrechters, en allerhande overige verschillen die je maar kunt bedenken. Maar we hadden allemaal in ieder geval één gemene deler, we gingen deze uitdaging aan.

En wat was nu die uitdaging? De Oversteek, zoals al genoemd. Maar wat hield dat nu in. Heel simpel gezegd... 2 avonden 2 x het toneel overlopen tijdens de voorstelling van Dantons Dood door de Toneelgroep Amsterdam, ons nestelen op het podium om te blijven slapen, terwijl het publiek nog in de zaal zit, en daarna daadwerkelijk als groep 1 x overnachten op het podium in de Utrechtse Stadsschouwburg. Heb je het ooit zo zot gehad? Ik niet in ieder geval en ik ben aardig zot van mezelf.

Het was ontzettend spannend. Ondanks mijn opleiding, mijn vroegere ervaring met performen, voelde ik me weer als een kind dat moest leren fietsen. Vooral de hoeveelheid mensen om me heen, het blijven slapen met vreemden..het was allemaal zo onwerkelijk. Maar ik heb weer gefietst en ik wil eigenlijk weer met losse handen.

Het was heerlijk. Ondanks enkele frustraties, voortkomend uit mijn eigen perfectionisme, heb ik het ervaren als een geweldig geheel. Alle mensen; organisatoren van Zina, medewerkers van de schouwburg en de Utrechters, top. De schouwburg zelf, even voelde die ook echt als een thuis. Het was een slapeloze nacht, de akoestiek deed recht aan de snurkers en de krakende luchtbedden, maar ook een mooie nacht. Ik voelde me net het spook van de stadsschouwburg en ik vond het echt tof.


 Vannacht rondgedoold ~ als het spook van de schouwburg ~ De Oversteek sliep


De voorstelling van Dantons Dood heb ik nu op een heel andere manier ervaren, van achter de schermen. Daar waar ik vroeger van droomde. Ik wilde eens zijn als Halina Reijn. Het theater was mijn droom. Nu zag ik het weer. Die passie achter de schermen, de concentratie, de wil, de wens naar perfectie, de zenuwen, de controle, dat alles wat theater tot een geheel maakt. De rol zijn en toch ook jezelf. Al ben je niet overtuigd van jezelf, toch overtuigd zijn van jezelf. Er staan. Zijn, in het moment.

Okay, ik draaf door. Dat is een beetje de passie die doorbreekt. Excuus.

Maar de essentie blijft. De voorstelling van achter de schermen was net zo eenerverend als had ik in de zaal gezeten. Misschien nog wel meer nu. Deze ervaring is er een die ik niet (snel) meer mee zal maken. Niet op deze manier in ieder geval. Het heeft mij goed gedaan. Het heeft in mij losgemaakt wat ik al zo lang niet meer voelde. De passie voor het theater. Dat wat ik voelde toen ik auditie ging doen voor de Toneelacademie, toen ik nog jong en onbedorven was. En te onzeker.

Het voelt een beetje als wanneer ik schrijf en zeg wat ik denk. Kwetsbaar, zichtbaar, maar dan meer openlijk. Vatbaar voor afwijzing, dat wat ik het meeste vrees. Maar wanneer ik dat opzij kan zetten voelt het juist als energie. Pure energie. Tonen wat ik voel, wat ik denk, daarin gezien worden en erkend misschien. 

Het was niet eens een rol die ik nu heb gespeeld. Ik was mezelf. Zelfs mijn beertje was bij me. Ik was niet alleen, maar ik heb me getoond. Hell yeah! Ik ben zelfs de zaal in geweest om mijn kleine knuffelbeer bij het oor van iemand in de zaal te houden en een slaap melodietje ten gehore te brengen. Hoe intiem wil je het hebben 'en public'!

Het is een ervaring die ik niet had willen missen. Wat ik nu juist mis zijn de mensen met wie ik Die Oversteek heb gemaakt. Ik wil ze bedanken. Ze zijn me dierbaar geworden in die korte tijd die ik met ze heb doorgebracht. Ze hebben me rijker gemaakt. 


 Oversteken done ~ laten we niet vergeten ~ de revolutie


Daarom mijn dank aan:  

Allereerst en bovenaan, Agnes Matthews en Marjolein Mol voor hun geduld, lieve woorden, goede begeleiding en onovertroffen inzet voor dit project. Jullie waren geweldig en zonder jullie was ik dit niet aangegaan. Never nooit niet, zeg maar.

Titus Muizelaar voor zijn energie, zijn overdonderende aanwezigheid als, hoe zal ik dit zeggen, artistieke vader van onze roedel, en niet te vergeten, zijn heerlijke lach. En pssst..meld je het boek nog even?

Adelheid Roosen. Maar kort ontmoet, maar een onuitwisbare indruk achterlatend. Eerlijkheid, openheid, chaos en gestuurde energie tegelijk. En liefde, ik voelde liefde. Zelfs als volkomen vreemde kreeg ik spontaan een arm om me heen en werd ik daardoor overvallen. Ik ben niet snel benaderbaar, op mijn hoede zelfs, maar het gebeurde, en het voelde warm en oprecht. En het raakte me.

DE overstekende Utrechters. Wat heb ik gelachen. Eerst heel afwachtend tijdens de repetities, maar later steeds meer genietend van jullie. Allemaal stuk voor stuk karakters. Met sommigen voelde ik natuurlijk meer verbondenheid dan met anderen. Verhalen, veel verhalen. Echte ontmoetingen. Samen ergens blijven slapen is niet niks en het was leuk.

Lucia Claus, directeur van de Stadsschouwburg Utrecht. Voor de ongelooflijke gastvrijheid zoals wildvreemde mensen laten overnachten, een verhaaltje voorlezen voor het slapen gaan, drankjes na De Oversteek en een luxe-ontbijt. Het was ongelooflijk.

Toneelgroep Amsterdam. Dat wij door jullie voorstelling hebben mogen lopen. Dat jullie zelfs voor ons geapplaudisseerd hebben. En , voor jullie inspiratie. 


Wat ik tot slot nog wil zeggen is: Gaat dat zien, gaat dat zien!!! Dantons Dood en De Oversteek; nog te zien in meerdere steden, maar je moet wel haast maken.  


Reacties

Athena zei…
Dat klinkt echt bijzonder!
Mey zei…
Ja, dat was echt helemaal te gek. Doodvermoeiend, maar te gek! :-)
Anoniem zei…
Leuk beschreven, het was inderdaad super om mee te maken !

groetjes van Petra
Anoniem zei…
YES MANDY!!! Wat een heerlijkheid om te lezen!! Dikke kus Marjolein
Ps. LAAT JE ZIEN LAAT JE ZIEN :)

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go