Doorgaan naar hoofdcontent

Niet langer lief


Ze is er zo moe van. Dat eeuwige gezeik aan haar hoofd. Doe dit. Doe dat niet. Je weet toch wel dat dat slecht voor je is. Dat doe je verkeerd. Dat mag je niet denken. Zo mag je niet praten.
    "Fuck you!!!", zou ze willen roepen. Maar ze balt enkel haar vuisten wanneer ze alleen is. De middelvinger die de 'Fuck you' perfect zou kunnen begeleiden blijft in de vuist verborgen. Uit het zicht. Ongezien. En ongehoord.
    Waarom?

Daarom. Gewoon. Omdat ze zo opgevoed is. Netjes, lief, meegaand, volgend. Braaf. Een braaf kind. Een braaf klein kind dat geen eigen mening hoeft te hebben. Een braaf klein kind dat in het gareel dient te worden gehouden. Voor haar eigen veiligheid. Maar die veiligheid is geen veiligheid. Het is schijn. Weerschijn. Een spiegel die gebroken dient te worden. In gruzelementen geslagen. In honderdduizend kleine stukjes.
    Ze is geen kind meer maar een volwassene. Het poppegezichtje dat van was is gemaakt vertoont de scheuren van voorbijgegane jaren. Niet enkel glimlachend maar ook met een frons. De touwtjes zijn verstrikt geraakt zodat ze de rol van marionet niet meer feilloos kan opvoeren. De rek is uit de veer. 
    
Het doet haar zeer. Maar ze durft nog niet te springen. De barstjes in de spiegel en de scheurtjes in de was worden opgevuld met tranen. Onzichtbaar en verstild. Tot het moment dat ze besluit te schreeuwen:"Fuck you!! Fuck you all."
Met de zichtbare vinger erbij natuurlijk. Niet langer lief, maar levend.

Reacties

Dit komt mij verdomd bekend voor, zoals je vast al gedacht had ;-) FUCK THE WORLDDDDD whoeeeeeee, echt zin om dat te schreeuwen soms, op zo'n moment dat niemand 't van je verwacht. Há! Good for thém!
Anna zei…
yep, niet zo lief maar dat hoeft ook niet. Herkenbaar verwoord :-)
Mey zei…
Ha. Dan zijn we nu dus al met drie dwarsliggertjes. Geen grote open boeken maar ze winnen wel in populariteit. Klein maar fijn en barstensvol woorden, zinnen, teksten, en betekenisvolle witregels. ;-)

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go