Doorgaan naar hoofdcontent

Niet langer lief


Ze is er zo moe van. Dat eeuwige gezeik aan haar hoofd. Doe dit. Doe dat niet. Je weet toch wel dat dat slecht voor je is. Dat doe je verkeerd. Dat mag je niet denken. Zo mag je niet praten.
    "Fuck you!!!", zou ze willen roepen. Maar ze balt enkel haar vuisten wanneer ze alleen is. De middelvinger die de 'Fuck you' perfect zou kunnen begeleiden blijft in de vuist verborgen. Uit het zicht. Ongezien. En ongehoord.
    Waarom?

Daarom. Gewoon. Omdat ze zo opgevoed is. Netjes, lief, meegaand, volgend. Braaf. Een braaf kind. Een braaf klein kind dat geen eigen mening hoeft te hebben. Een braaf klein kind dat in het gareel dient te worden gehouden. Voor haar eigen veiligheid. Maar die veiligheid is geen veiligheid. Het is schijn. Weerschijn. Een spiegel die gebroken dient te worden. In gruzelementen geslagen. In honderdduizend kleine stukjes.
    Ze is geen kind meer maar een volwassene. Het poppegezichtje dat van was is gemaakt vertoont de scheuren van voorbijgegane jaren. Niet enkel glimlachend maar ook met een frons. De touwtjes zijn verstrikt geraakt zodat ze de rol van marionet niet meer feilloos kan opvoeren. De rek is uit de veer. 
    
Het doet haar zeer. Maar ze durft nog niet te springen. De barstjes in de spiegel en de scheurtjes in de was worden opgevuld met tranen. Onzichtbaar en verstild. Tot het moment dat ze besluit te schreeuwen:"Fuck you!! Fuck you all."
Met de zichtbare vinger erbij natuurlijk. Niet langer lief, maar levend.

Reacties

Dit komt mij verdomd bekend voor, zoals je vast al gedacht had ;-) FUCK THE WORLDDDDD whoeeeeeee, echt zin om dat te schreeuwen soms, op zo'n moment dat niemand 't van je verwacht. Há! Good for thém!
Anna zei…
yep, niet zo lief maar dat hoeft ook niet. Herkenbaar verwoord :-)
Mey zei…
Ha. Dan zijn we nu dus al met drie dwarsliggertjes. Geen grote open boeken maar ze winnen wel in populariteit. Klein maar fijn en barstensvol woorden, zinnen, teksten, en betekenisvolle witregels. ;-)

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…