Doorgaan naar hoofdcontent

Cello' s in de schemering


Ik zie de zon stilaan verdwijnen
in de spiegel van het meer 
het water breekt niet maar verzwelgt
het licht van wat eens is geweest
achter de donkere zijde van het glas 
dat eens helder water was

en in het donker schuilt de dood
niet deftig maar gedecideerd
wachtend op de laatste tonen
van mijn eindig levenslied
ik kijk hem aan en schud mijn hoofd
het is geen tijd, ik ga nog niet

de sterren die aldra verschijnen
stralen in de duisternis
ze tonen mij vergankelijkheid
en zijn al lang geschiedenis

hier zittend aan de waterrand
met achter mij mijn laatste uur
luister ik naar stille noten
van een melodie zo puur

als ik dan mijn ogen sluit
en sluimerend de dood begroet
hoor ik als een laatste ode
uit zuivere snaren donkere tonen

van cello's in de schemering


Reacties

Anna zei…
Wow, hier heb ik geen woorden voor - naarmate het gedicht vorderde werd ik gewoon stil en bewogen
Mey zei…
Dank je wel voor dit mooie compliment.
Li zei…
De dood wordt hier haast net zo aanvaardbaar als slapen gaan, ook vanwege de plaats maar vooral door die cello 's, die ik één van de meest complete instrumenten vind. Ik zou er voor tekenen om zo te mogen gaan.
Anoniem zei…
Zeer gevoelig en naturel verwoord.
Een gedicht om over na te denken.Je pa

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…