Doorgaan naar hoofdcontent

Cello' s in de schemering


Ik zie de zon stilaan verdwijnen
in de spiegel van het meer 
het water breekt niet maar verzwelgt
het licht van wat eens is geweest
achter de donkere zijde van het glas 
dat eens helder water was

en in het donker schuilt de dood
niet deftig maar gedecideerd
wachtend op de laatste tonen
van mijn eindig levenslied
ik kijk hem aan en schud mijn hoofd
het is geen tijd, ik ga nog niet

de sterren die aldra verschijnen
stralen in de duisternis
ze tonen mij vergankelijkheid
en zijn al lang geschiedenis

hier zittend aan de waterrand
met achter mij mijn laatste uur
luister ik naar stille noten
van een melodie zo puur

als ik dan mijn ogen sluit
en sluimerend de dood begroet
hoor ik als een laatste ode
uit zuivere snaren donkere tonen

van cello's in de schemering


Reacties

Anna zei…
Wow, hier heb ik geen woorden voor - naarmate het gedicht vorderde werd ik gewoon stil en bewogen
Mey zei…
Dank je wel voor dit mooie compliment.
Li zei…
De dood wordt hier haast net zo aanvaardbaar als slapen gaan, ook vanwege de plaats maar vooral door die cello 's, die ik één van de meest complete instrumenten vind. Ik zou er voor tekenen om zo te mogen gaan.
Anoniem zei…
Zeer gevoelig en naturel verwoord.
Een gedicht om over na te denken.Je pa

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go