Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit maart, 2014 weergeven

Onafgemaakt levensverhaal

Ik zak neer op de vloer
alleen
buiten mij leeft de wereld

maar hier binnen zit ik
voor een boekenkast met onvervulde dromen
en onafgemaakte verhalen
de witregels slordig opgevuld
met onbeschreven eindes

geen punt
en niet opgedragen aan 

een verwrongen pen 
verwoordt mijn leed
het tonen in de kantlijn 

het 
is
uit

Theatraal uitstapje

Ik wilde even kwijt dat ik na twee dagen én een slapeloze nacht één geweldige ervaring rijker ben.
De ervaring waarover ik het heb betreft de deelname aan De Oversteekin Utrecht van het Zinaplatform.

Waar moet ik beginnen? 
Het wijkkrantje van Utrecht. Dat was het begin. Ik zag een oproep staan van Zina aan Utrechters, die nog nooit of nauwelijks in de Stadsschouwburg waren geweest, om deel te nemen aan De Oversteek. Nu val ik niet geheel in die categorie aangezien ik door mijn opleiding al wel kennis heb gemaakt met de Stadsschouwburg, in een voor mij ver en grijs verleden. Het doet me nog steeds zeer om terug te denken aan die tijd. Laat ik zeggen, het raakt me.
Nu jaren verder dacht ik, what the heck. Ik wil weer. Ik woon hier nu, ik wil meer. Ik wil terug. Dus ik stuurde een mail aan de roedelchef van Utrecht.
Het telefoontje dat ik daarna kreeg trok me over de streep. Agnes was lief, betrokken en stimulerend. Ik besloot dat ik mee ging doen. Ondanks mijn angsten, knikkende knieën, en …

Update wedstrijden

Mijn inzending voor de SixWordStoryis er niet doorheen gekomen. Nu ben ik daar niet geheel om verbaasd daar het bij mij meer om een SixWordGedicht ging, een beetje vervreemdend en daarmee precies zoals ik vaak naar de wereld kijk en mezelf verwoord.

Mijn inzending klonk als volgt: 'In de gebroken spiegel verdween zij.'

Wat betreft Jouw Verhaal is er nog geen goed nieuws wat mijn verhaal betreft. Vandaag werden er weer twee winaars bekend gemaakt die door de jury gekozen zijn, en mijn verhaal zat daar niet bij. Nu dus 4 van de 8 winnaars bekend en mijn kans op 'winst' is daarmee aardig afgenomen. Nu dus meer spanning voor de komende weken en minder hoop. Maar ik mag niet gaan twijfelen. Ik kan het. 

Ik kan schrijven, ik wil schrijven, ik blijf schrijven en ik zal gelezen worden.

Weer twee deelnames de deur uitgedaan..

Nu ik dan toch op dreef ben heb ik ook deelgenomen aan de boekenweekschrijfwedstrijd en de schrijfwedstrijd Six Word Story.  
De inzending voor de boekenweek moet nog goedgekeurd worden maar ik heb nu in ieder geval ook een account bij Nederland Schrijft. Nu nog hopen dat mijn inzending okay is. Niet dat ik er echt heel erg veel van verwacht aangezien er een enorme hoeveelheid verhalen ingestuurd is en ik nog nooit eerder een reiservaring heb beschreven maar dat gold eigenlijk ook voor Jouw Verhaal.
Al met al ben ik nu dus op het schrijversspoor geraakt. Leuk, spannend en prikkelend. Ik ga nu maar waar mijn pen (lees toetsenbord) me gaat brengen. Alles wat op mijn pad komt is een reiservaring op zich. Als het uitzicht me bevalt zal ik er graag wat langer verblijven. Wanneer ik er de kriebels van krijg alsof er bedwantsen rondkruipen dan ben ik er weg. Maar deze reis in letteren ga ik aan. Kom maar op woorden. Ik lust jullie rauw, net als sushi.

Cello' s in de schemering

Ik zie de zon stilaan verdwijnen
in de spiegel van het meer 
het water breekt niet maar verzwelgt
het licht van wat eens is geweest
achter de donkere zijde van het glas 
dat eens helder water was

en in het donker schuilt de dood
niet deftig maar gedecideerd
wachtend op de laatste tonen
van mijn eindig levenslied
ik kijk hem aan en schud mijn hoofd
het is geen tijd, ik ga nog niet

de sterren die aldra verschijnen
stralen in de duisternis
ze tonen mij vergankelijkheid
en zijn al lang geschiedenis

hier zittend aan de waterrand
met achter mij mijn laatste uur
luister ik naar stille noten
van een melodie zo puur

als ik dan mijn ogen sluit
en sluimerend de dood begroet
hoor ik als een laatste ode
uit zuivere snaren donkere tonen

van cello's in de schemering


Spoken

Ik dacht dat de grote mensen niet meer bang waren 
voor spoken
maar ik dacht het verkeerd

ze willen niet meer geloven
in spoken
zijn het eigenlijk zelfs een beetje verleerd

maar bang zijn ze zeker 
voor de spoken in hun hoofd
die als rook blijven hangen 
nog lang nadat het vuur is gedoofd 

voor hen geen witte lakens 
of enge wezens onder bed
het zijn veel engere spoken 
die verschijnen en hen angstig maken

spoken die niet gaan verdwijnen 
door het aandoen van het licht
 het zijn volwassen spoken 
en ze hebben een gezicht


AVRO Opium verhalenwedstrijd 2014

Een paar weken terug heb ik een verhaal ingestuurd voor de Opium Verhalenwedstrijd van de AVRO met als thema De Ontmoeting. Helaas zit mijn verhaal niet bij de geslectreede tien uit 2500. Wel kreeg ik vandaag een geweldige uitnodiging van AVRO Opium televisie om morgenavond als gast de uitzending bij te wonen waarin de overall winaar bekend wordt gemaakt. Met een hapje en drankje ook nog. Helaas heb ik al een heel andere verrassing op mijn bord gekregen waardoor ik niet kan, anders had ik het zeker gedaan! 
Nu het weer een vrij verhaal is, deel ik mijn inzending hier op mijn blog. Veel leesplezier!



Oude vrienden
Het kleine bootje waarop ik zit vaart met een redelijk tempo naar mijn onderkomen van de komende paar dagen, een onbewoond eilandje voor de oostkust van Australië. Met mij vaart ook een Japanner mee. Misschien vind ik het bij nader inzien wel prettig dat ik niet helemaal alleen zal zijn. Toen ik deze onderneming boekte, wilde ik helemaal solo gaan. Een paar dagen weg van alles e…

Een vrolijke fiets

En dan denk ik maar
goh, het is toch niet zo gek
dat mijn kinderloze fiets
roze is
met een toeter
en een paarse fietsbel
en een wit bloemetje waar een koplamp hoorde
en twee enorme rode fietstassen
en gekleurde lampjes op de ventielen
en een zotteke op het zadel

want tja
dat ben ik nu eenmaal
kinderlijk en eigenwijs
opvallend dan maar
misschien

hoink hoink doet de toeter
aan de kant hoor
want mijn hele mooie kinderloze superkleurige rijkversierde brede fiets
met mij erop
wil erlangs

doei doei
zwaai zwaai
zoef

Niet langer lief

Ze is er zo moe van. Dat eeuwige gezeik aan haar hoofd. Doe dit. Doe dat niet. Je weet toch wel dat dat slecht voor je is. Dat doe je verkeerd. Dat mag je niet denken. Zo mag je niet praten.     "Fuck you!!!", zou ze willen roepen. Maar ze balt enkel haar vuisten wanneer ze alleen is. De middelvinger die de 'Fuck you' perfect zou kunnen begeleiden blijft in de vuist verborgen. Uit het zicht. Ongezien. En ongehoord.     Waarom?
Daarom. Gewoon. Omdat ze zo opgevoed is. Netjes, lief, meegaand, volgend. Braaf. Een braaf kind. Een braaf klein kind dat geen eigen mening hoeft te hebben. Een braaf klein kind dat in het gareel dient te worden gehouden. Voor haar eigen veiligheid. Maar die veiligheid is geen veiligheid. Het is schijn. Weerschijn. Een spiegel die gebroken dient te worden. In gruzelementen geslagen. In honderdduizend kleine stukjes.     Ze is geen kind meer maar een volwassene. Het poppegezichtje dat van was is gemaakt vertoont de scheuren van voorbijgegane jaren.…

Carnaval

Alaaaf
Ik ben mijn paard kwijt
En mijn feestneus ook
Pizza, pizza!
Het feest kan beginnen
Want ik ben niet binnen!

Oh wacht
Het is al de laatste nacht

Morgen haringhappen
Als visjes op het droge

En worden alle katers naar het asiel gebracht

Vervoering

De lucht trilt zacht en bijna onhoorbaar
alsof de hele hemel gevuld is met vlinders
fladderend, vluchtig
als de lucht kon kleuren
dan zou zij glinsterend blauw zijn als de nacht
beschilderd met sterren
ik zit hier verstild maar dans tegelijk
want mijn ziel draait pirouetjes van verrukking
met mijn ogen gesloten 
kan ik het leven zien voor wat zij werkelijk is
een dansfeest

Een kind

Ze zwijgt terwijl haar lichaam spreekt
want in haar binnenste woedt een vuur
allesverzengend
verterend
vernietigend

ze doet haar best het te ontkennen
geen brandstof toe te voegen
het te blijven toedekken
inperken
afzetten

maar waarom ademt ze niet
zuurstof zal het vuur doven
niet aanwakkeren
ze zal kunnen zuchten van verlichting 
te mogen zeggen wat ze voelt

ze herinnert zich zoveel
en ze heeft dingen gezien 
die niet aanschouwd hadden mogen worden
het verleden heeft haar misvormd 
haar hoofd gevuld met een oorlog 
en haar ogen pijnlijk verblind

ze was een kind nog
gewoon maar een kind