Doorgaan naar hoofdcontent

Volwassen zijn...


Vandaag was de wereld even anders dan dat hij gisteren was zoals eigenlijk altijd wel het geval is. Maar vandaag was het toch nog even anders anders dan altijd. De hardheid en het felle licht waren wat milder en er hing een melodie in de lucht. In de schaduwen verborgen zich minder gevaren. Dat leek tenminste zo, geloof ik. De mensen glimlachten en zagen wat er om hen heen gebeurde. Even echt samenzijn en elkaar zien. Elkaar horen en elkaar te verstaan. Dat leek zo, geloof ik. Zelfs de zon scheen door de regen heen. Het deerde niemand dat het nat was. De plassen waren om in te spelen. Natte voeten met een schaterlach. Grote mensen als kinderen. Samen spelen.

Maar het was niet zo. Ik wilde het. Ik wenste het. Ik heb het gedroomd. Maar het regende gewoon. Niemand was verrast door een regenplas. Geen lach om natte voeten. Een mens naast een mens maar toch alleen. Eenzaam maar samen en doof voor elkaars woorden. Oogkleppen op en doorgaan. Naar waar? Naar het ouder worden en volwassen zijn maar het lijkt soms alsof dat al dood betekent.

Dan wil ik dat niet. 

Volwassen zijn.


Reacties

Au! Dat klinkt niet goed. Ga vandaag in regenplassen stampen! Doe het! (en oh wee, als het nu vandaag niet gaat regenen, hahaha)
Je kunt volwassen zijn en tóch het kind koesteren.
Mey zei…
Vandaag gaat het regenen, geloof me, het gaat echt regenen. Maar ik moet wel even een plekje zien te vinden waar ik niet bekend ben. Anders sturen de buren vast mannen met witte jassen op me af. ;-)

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go