Doorgaan naar hoofdcontent

Stapje voor stapje



Stapje vooruit, stapje achteruit
Om me heen kijken
Stapje vooruit. Naar de grond kijken
Oeps, beer op de weg
Snel twee stapjes achteruit
Draai

Stapje vooruit en nog een stapje
Ai, plof. Bananenschil
Zie je wel! Niet vooruit kijken maar naar beneden
Al zie je dan de beren op de weg weer niet
Komaan, opstaan! Stapje vooruit
Welke kant moest ik nu ook al weer op?
Om me heen kijken
Geen beren op de weg te bekennen, ook geen bananenschillen
Maar wat is dat daar?
Een ijscowagen. Zo'n enge met een lokmuziekje...
Snel twee stapjes zijwaarts dan maar
Oei, overig verkeer vergeten
Was hier dan geen zebrapad?
Nu dan wel een zebraplat...
√Čen stapje voorwaarts
Batterij van GPS leeg, merde
Weg kwijt
Broodkruimeltjes please?

Stapje voor stapje...al kom ik nog niet zo ver


Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…