Doorgaan naar hoofdcontent

Pokon



De zon voelt heerlijk warm aan op mijn bleke huid. Goed ingesmeerd met factor 50 lig ik bijna volledig ontspannen op het strand samen met mijn beste vriendin Kirsten.
    Deze week vakantie is precies wat ik nodig heb volgens haar. Ik liep de laatste maanden op mijn tandvlees en stond op het punt in te storten. Zonder mijn medeweten had ze deze trip naar Biarritz geboekt en verlof voor mij geregeld op mijn werk. Toen ze me vier dagen geleden vertelde dat we op vakantie zouden gaan, schoot ik in de stress. Alle mitsen en maren die ik uitsprak werden direct van tafel geveegd. Kirsten was resoluut, ik moest naast onstressen, nodig ontTessen. Maar Bart dan, had ik uitgeroepen. Kirsten had me schaapachtig aangestaard en gezegd dat Bart zich ook heel goed alleen kon redden, daar had hij mij niet voor nodig.
    Niet lang geleden had Kirsten nog gegrapt dat ik eens een goede beurt moest krijgen om me weer helemaal op de rails te krijgen.
    “Aan mijn lijf geen polonaise, de wereld draait echt niet om seks hoor!”, reageerde ik toen. Kirsten lag dubbel om mijn opmerking. Terwijl zij rood aanliep van haar lachstuip begon ik rood aan te lopen van boosheid.
    “Wat lach je nou, ik meen het echt!
    “Jezus Tess, laat je nou eens gaan! Je leeft maar één keer, en dat moet je niet doen als een non. Wanneer heb jij nou voor het laatst stomende seks gehad?”
    “Ja, dat weet ik niet meer hoor. Bart en ik zijn gewoon niet zo ...”, mompelde ik binnensmonds.
    “Dat bedoel ik. Allemaal leuk en aardig, maar jullie zijn net een pot dorre geraniums. Het wordt hoog tijd voor je om weer eens bemest te worden!”
    Kirsten had me heel ondeugend aangekeken.

Ik voel een schaduw over me heen en doe mijn ogen open. Een gebronsde surfer met een tandpasta-smile staat naast me. Kirsten draait zich ook om zodat ze kan zien wie er in haar schaduw staat.
    “Hé, hallo daar lekker stuk! Je staat een klein beetje in ons welverdiende zonlicht”, zegt ze met een grote grijns op haar gezicht. Ik geef haar onmiddelijk een por en fluister dat ze dat toch niet zomaar kan zeggen, alhoewel ik haar op beide fronten wel gelijk moet geven. Het 'lekkere stuk' doet een stap opzij en knielt bij ons neer.
    “Het spijt me dames, maar ik wilde even de aandacht opeisen”, zegt hij in het engels met een schattig 'Allo 'Allo-accent. Hij haalt zijn hand achteloos door zijn halflange, blonde haar. Als hij zijn mond niet had opengedaan had ik gezweerd dat hij een Amerikaan was ofzo. De blauwe ogen die bij het blonde haar horen, richten zich nu volledig op mij.
    “Zou jij vanavond met mij uit eten willen?”, vraagt hij zonder er doekjes om te winden. Ik staar hem perplex aan.
    “Wie, ik?”
    Kirsten geeft mij nu een por en fluistert: “Pokon!”
    Ik schiet in de lach en besluit ter plekke, 'What happens in France, stays in France'.




Dit is het korte verhaal dat ik had ingestuurd voor de wedstrijd De Week via schrijvenonline.nl maar helaas ben ik daar niet mee in de top beland. Nu had ik me dan ook eigenwijs niet aan de opdracht gehouden maar ik vond het zelf zo leuk om eens iets heel anders te schrijven dan ik normaal gesproken zou doen en dan niet volgens de opdracht wat ik zelf zou doen met een week geheel vrij zijn en kunnen doen en laten wat ik zou willen. Dat zou namelijk zo saai worden! Lang leve fictie. ;-)

Reacties

Nu zijn we natuurlijk wél benieuwd hoe het verder gaat.. ;-)
Mey zei…
Dat laat ik lekker helemaal aan de verbeelding van de lezer over. ;-)

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…