Doorgaan naar hoofdcontent

Pokon



De zon voelt heerlijk warm aan op mijn bleke huid. Goed ingesmeerd met factor 50 lig ik bijna volledig ontspannen op het strand samen met mijn beste vriendin Kirsten.
    Deze week vakantie is precies wat ik nodig heb volgens haar. Ik liep de laatste maanden op mijn tandvlees en stond op het punt in te storten. Zonder mijn medeweten had ze deze trip naar Biarritz geboekt en verlof voor mij geregeld op mijn werk. Toen ze me vier dagen geleden vertelde dat we op vakantie zouden gaan, schoot ik in de stress. Alle mitsen en maren die ik uitsprak werden direct van tafel geveegd. Kirsten was resoluut, ik moest naast onstressen, nodig ontTessen. Maar Bart dan, had ik uitgeroepen. Kirsten had me schaapachtig aangestaard en gezegd dat Bart zich ook heel goed alleen kon redden, daar had hij mij niet voor nodig.
    Niet lang geleden had Kirsten nog gegrapt dat ik eens een goede beurt moest krijgen om me weer helemaal op de rails te krijgen.
    “Aan mijn lijf geen polonaise, de wereld draait echt niet om seks hoor!”, reageerde ik toen. Kirsten lag dubbel om mijn opmerking. Terwijl zij rood aanliep van haar lachstuip begon ik rood aan te lopen van boosheid.
    “Wat lach je nou, ik meen het echt!
    “Jezus Tess, laat je nou eens gaan! Je leeft maar één keer, en dat moet je niet doen als een non. Wanneer heb jij nou voor het laatst stomende seks gehad?”
    “Ja, dat weet ik niet meer hoor. Bart en ik zijn gewoon niet zo ...”, mompelde ik binnensmonds.
    “Dat bedoel ik. Allemaal leuk en aardig, maar jullie zijn net een pot dorre geraniums. Het wordt hoog tijd voor je om weer eens bemest te worden!”
    Kirsten had me heel ondeugend aangekeken.

Ik voel een schaduw over me heen en doe mijn ogen open. Een gebronsde surfer met een tandpasta-smile staat naast me. Kirsten draait zich ook om zodat ze kan zien wie er in haar schaduw staat.
    “Hé, hallo daar lekker stuk! Je staat een klein beetje in ons welverdiende zonlicht”, zegt ze met een grote grijns op haar gezicht. Ik geef haar onmiddelijk een por en fluister dat ze dat toch niet zomaar kan zeggen, alhoewel ik haar op beide fronten wel gelijk moet geven. Het 'lekkere stuk' doet een stap opzij en knielt bij ons neer.
    “Het spijt me dames, maar ik wilde even de aandacht opeisen”, zegt hij in het engels met een schattig 'Allo 'Allo-accent. Hij haalt zijn hand achteloos door zijn halflange, blonde haar. Als hij zijn mond niet had opengedaan had ik gezweerd dat hij een Amerikaan was ofzo. De blauwe ogen die bij het blonde haar horen, richten zich nu volledig op mij.
    “Zou jij vanavond met mij uit eten willen?”, vraagt hij zonder er doekjes om te winden. Ik staar hem perplex aan.
    “Wie, ik?”
    Kirsten geeft mij nu een por en fluistert: “Pokon!”
    Ik schiet in de lach en besluit ter plekke, 'What happens in France, stays in France'.




Dit is het korte verhaal dat ik had ingestuurd voor de wedstrijd De Week via schrijvenonline.nl maar helaas ben ik daar niet mee in de top beland. Nu had ik me dan ook eigenwijs niet aan de opdracht gehouden maar ik vond het zelf zo leuk om eens iets heel anders te schrijven dan ik normaal gesproken zou doen en dan niet volgens de opdracht wat ik zelf zou doen met een week geheel vrij zijn en kunnen doen en laten wat ik zou willen. Dat zou namelijk zo saai worden! Lang leve fictie. ;-)

Reacties

Nu zijn we natuurlijk wél benieuwd hoe het verder gaat.. ;-)
Mey zei…
Dat laat ik lekker helemaal aan de verbeelding van de lezer over. ;-)

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?