Doorgaan naar hoofdcontent

Het viaduct


De brug trilt onder mijn voeten
mijn handen op de reling
koud
het is zo prettig hier te staan in het donker
alleen

beneden schijnt er gelig licht
het glijdt over de rijbaan, over het talud
het weet niet van wijken
genadeloos
mooi

het verkeer raast onder mij voorbij in een constante beweging
onwetend van mijn interne chaos
ik sta hier 
onwillend te roepen, schreeuwen of vloeken
en kijk met verlangende ogen naar de harde orde buiten mij

ik zou hier willen blijven staan
maar ik mag niet
het is niet eerlijk, zegt het kind in mij
ik wil alleen maar kijken
niets gooien
niet vallen

de blauwe lichten komen van beneden
en van dichtbij
maar ik wil ze niet zien
dit is van mij

waarom mag dat niet
gewoon
zijn

hier






Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…