Doorgaan naar hoofdcontent

Het viaduct


De brug trilt onder mijn voeten
mijn handen op de reling
koud
het is zo prettig hier te staan in het donker
alleen

beneden schijnt er gelig licht
het glijdt over de rijbaan, over het talud
het weet niet van wijken
genadeloos
mooi

het verkeer raast onder mij voorbij in een constante beweging
onwetend van mijn interne chaos
ik sta hier 
onwillend te roepen, schreeuwen of vloeken
en kijk met verlangende ogen naar de harde orde buiten mij

ik zou hier willen blijven staan
maar ik mag niet
het is niet eerlijk, zegt het kind in mij
ik wil alleen maar kijken
niets gooien
niet vallen

de blauwe lichten komen van beneden
en van dichtbij
maar ik wil ze niet zien
dit is van mij

waarom mag dat niet
gewoon
zijn

hier






Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go