Doorgaan naar hoofdcontent

Dromen van volmaaktheid - Kate Grenville

Titel: Dromen van volmaaktheid
Auteur: Kate Grenville
Oorspronkelijke titel: The Idea of Perfection
ISBN: 90 6974 579 8
© 2002 Arena Amsterdam

Volg dit boek op BookCrossing.



Achterflap:


Na drie mislukte huwelijken gaat Harley Savage, parttime museumconservator, naar het stoffige dorpje Karakarook, New South Wales, 1374 inw., om de bewoners daar te adviseren over het behoud van hun 'culturele erfenis'. In Karakarook ontmoet zij Douglas Cheeseman, ingenieur en net gescheiden, die naar het dorp is gekomen om de authentieke maar oude Bent Bridge af te breken en er een betonnen exemplaar voor in de plaats te zetten.
Zodra Harley en Douglas elkaar ontmoeten, botsen ze op alle mogelijke manieren. Harley wil het dorp in zijn oude glorie herstellen terwijl Douglas droomt van vooruitgang. Hun tegenstrijdige idealen en standpunten kunnen echter niet verhinderen dat ze zich langzaam maar zeker tot elkaar aangetrokken voelen. Ze doen niet voor elkaar onder wat betreft koppigheid en doelgerichtheid en de vraag is dan ook of ze hun wederzijdse dromen van volmaaktheid kunnen overwinnen.

Dromen van volmaaktheid is een uiterst sfeervolle roman die je meeneemt naar de stoffige vlaktes van Australie. Kate Grenville schreef een fascinerend verhaal over twee outsiders met hun twijfels, gemiste kansen en faalangst, dat van begin tot eind blijft boeien. 


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het heeft me aardig wat uren gekost om dit boek uit te lezen. Het verhaal begint wat traag en komt maar niet op tempo. Enkel de laatste paar hoofdstukken gebeurd alles ineens in heel snel waardoor ik zelfs het idee kreeg dat het niet meer goed klopte. Het rustige gekabbel kwam tot een conclusie in een waterval. 

De karakters van Harley Savage en Douglas Cheeseman worden redelijk goed uitgewerkt, toch blijven ze naar mijn idee wat plat. De uiterlijke omschrijving is tot in detail gedaan, maar de mentale wereld van de twee hoofdpersonen blijft wat gelijk, daar zit weinig ontwikkeling in gedurende het verhaal, enkel op het einde komt daar net een klein zetje in. Het karakter van Felicity Porcelline, met een geheel eigen verhaal in de zijlijn dat vrijwel losstaat van Harley en Douglas, wordt in het begin van het verhaal ook bijna in zijn geheel neergezet, zowel wat uiterlijk betreft als innerlijke leefwereld, en veranderd daarna ook niet echt meer. Dat verhaal in de zijlijn loopt vreemd en afstandelijk en had wat mij betreft gewoon weggelaten kunnen worden. Het karakter van Felicity Porcelline is er ook eentje die niets toevoegd en eerlijk gezegd alleen maar op de zenuwen werkt. De overige karakters die in het boek voorkomen zijn allemaal gelijk uitgewerk, kleine stukjes karakter worden daarvan duidelijk.

De omgeving daarentegen word door Kate Grenville in veel detail beschreven. Het platteland, of de outback zoals ze het zelf noemt, komt zo in geur en kleur uit het boek gelopen. De hemel, de brandende zon, de vogels, de koeien, het water, de brug welk een grote rol speelt in het verhaal, de stoffige wegen, het dorp in vergane glorie, alle elementen worden levendig beschreven. Misschien is dat ook een van de redenen waarom het verhaal zo langzaam loopt. Het speelt zich af in de outback en heeft door de omschrijvingen ook het tempo van het leven in de outback en het dorpse waar ieder elkaar kent.

Een element waar ik me aan heb geirriteerd van het begin tot het einde zijn de schuingedrukte woorden. Kate Grenville gebruikt ze met grote regelmaat en zelfs meerdere malen in één zin. Het schuingedrukte si waar de nadruk op moet liggen, of iets wat echt enkel in het hoofd van één van de karakters mag blijven en een tikje genant is. Maar ik vond het gewoon zeer irritant. Veel van die woorden hadden ook niet schuingedrukt gelezen kunnen worden en hadden dan evenveel de nadruk gehad dan op deze manier. Ik vond het zelfs storend omdat het me afleidde van de gehele contaxt waarin de woorden staan.

Tot een conclusie komende kan ik zeggen dat het boek me niet bekoorde. De omschrijvingen van de outback wel maar het daadwerkelijke verhaal niet en dat vind ik jammer. 





Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…