Doorgaan naar hoofdcontent

Zoen - Adriaan van Dis



Titel: Zoen
Auteur: Adriaan van Dis
ISBN 90 290 3712 1
©1987 Meulenhoff

Volg de reis van dit boekje op BookCrossing.




Een miniboekje om zo even snel te lezen. Het stond al lange tijd in mijn kast en ik weet niet eens meer waar het vandaan is gekomen.


Dit kleine stukje schrijven kom me niet boeien. Als het een langer verhaal was geweest had ik het waarschijnlijk opgegeven. Ik vond het veel te lastig om me in de hoofdpersoon te kunnen verplaatsen. Zilver is een jongen die in dit boekje van kind tot puber groeit. De beschrijving van zijn opgroeien tot onzekere puber - met bijbehorende vieze blaadjes, seksuele fantasieën & handelingen, opkomende puisten, én obsessie met moeders - vond ik gewoonweg niet prettig om te lezen. Verder lag het taalgebruik me niet zo. Er staat echter wel een heel mooie zin in die me aansprak; "Vroeger is verdord, er groeit een man in Zilver". Dat is een poëtische zin. Mooi, zuiver, en dromerig.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go