Doorgaan naar hoofdcontent

Schrijver

Wie schrijft die blijft.

Zeggen ze.

Maar daar ben ik helemaal niet zeker van. Want wat als je geschreven woorden meteen bij de enige print in het verkeerde keelgat schieten? En door de rest van dat lijf, dat aan het keelgat vast zit, worden vernietigd? Dan ben je al weg. Behalve dan in dat hoofd dat bij dat keelgat hoort. Maar je kunt er vergif op innemen dat dat hoofd met zijn mond niet gaat delen welke woorden bij hem in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Of wel?

Dus het spreiden van je woorden is de beste optie. Maar ook dat geeft geen enkele garantie. Neem nu het wereldwijde internet. Hoeveel woorden staan daar, en hoeveel daarvan zijn er onvindbaar. De hoeveelheid aan woorden zorgt ervoor dat jouw woorden een speld in een hooiberg zullen zijn. En dan niet een gewone hooiberg, maar een hooiberg in de grootte van, pak 'm beet, China. Je woorden kunnen snel in de vergetelheid raken, want wie maalt er om een paar wijze woorden geschreven door PP in NL in 2014.

Bijna niemand dus. Misschien wel helemaal niemand.

En toch schrijf je. Want al schrijf je niet voor iemand, al gaat de tekst naar niemand, je schrijft. En je blijft schrijven. Want als je schrijft dan ben je. Iemand. 
Al leest misschien niemand je. 
Je bent.

Schrijver.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go