Doorgaan naar hoofdcontent

Schrijver

Wie schrijft die blijft.

Zeggen ze.

Maar daar ben ik helemaal niet zeker van. Want wat als je geschreven woorden meteen bij de enige print in het verkeerde keelgat schieten? En door de rest van dat lijf, dat aan het keelgat vast zit, worden vernietigd? Dan ben je al weg. Behalve dan in dat hoofd dat bij dat keelgat hoort. Maar je kunt er vergif op innemen dat dat hoofd met zijn mond niet gaat delen welke woorden bij hem in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Of wel?

Dus het spreiden van je woorden is de beste optie. Maar ook dat geeft geen enkele garantie. Neem nu het wereldwijde internet. Hoeveel woorden staan daar, en hoeveel daarvan zijn er onvindbaar. De hoeveelheid aan woorden zorgt ervoor dat jouw woorden een speld in een hooiberg zullen zijn. En dan niet een gewone hooiberg, maar een hooiberg in de grootte van, pak 'm beet, China. Je woorden kunnen snel in de vergetelheid raken, want wie maalt er om een paar wijze woorden geschreven door PP in NL in 2014.

Bijna niemand dus. Misschien wel helemaal niemand.

En toch schrijf je. Want al schrijf je niet voor iemand, al gaat de tekst naar niemand, je schrijft. En je blijft schrijven. Want als je schrijft dan ben je. Iemand. 
Al leest misschien niemand je. 
Je bent.

Schrijver.

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go