Doorgaan naar hoofdcontent

Puntje


Een klein puntje. Miniem. Mini. Niet zo mini als ieniemiene maar wel heel erg mini. Je zou het zomaar over het hoofd kunnen zien, dat puntje. Maar als je weet dat er een puntje moet zijn, dan ga je er natuurlijk ook wel naar op zoek. Tenminste, ik ga daar dan wel naar op zoek. 

Het is net zo als met de roze olifantjes. Je kent ze wel, toch? Die schattige, roze olifantjes waar je niet aan mag denken? Nou, zo is het net met dit puntje maar dan andersom. Als je verteld wordt dat het er is, dan is het eigenlijk schier onmogelijk om niet met je ogen op zoek te gaan naar dat minieme puntje. Dus ga je turen. Je knippert eens met je ogen. Nog eens turen. Waar is dat verrekte puntje nou. Even in je ogen wrijven. Nog geen puntje. Je zou er gewoon een punthoofd van krijgen! 

Dan maar even nonchalant rondkoekeloeren. Nog geen puntje. Het moet er zijn want dat hebben ze gezegd. Of zouden ze je voor het lapje houden? Dat zou een teer punt zijn als je daar ingetrapt bent.  Dan maar net doen alsof je daar geen punt van maakt en meelachen om de grap van dat illusieve puntje.

Maar toch, als puntje bij paaltje komt, en dat puntje is er wel, dan moet je dat puntje toch echt wel weten te vinden. De zoektocht gaat daarom voort. Eigenlijk wordt het nu meer een soort van forensisch onderzoek. Heeft de maker van dat puntje ergens sporen achtergelaten? Kunnen die sporen leiden naar de vindplaats van dat puntje? Alle aanwijzingen moeten verzameld worden, geïnterpreteerd, beoordeeld, en tot slot moeten de puntjes op de i worden gezet. Daarna is er bijna geen andere mogelijkheid dat de lokatie van dat minieme puntje ontdekt wordt. Daar kunnen ze met zijn allen dan nog een puntje aan zuigen! Dat je heb je dan namelijk maar mooi voor elkaar gekregen in je eentje. Chapeau!

Opluchting. Na al dat getuur, geknipper, getob en getwijfel, kun je er eindelijk een punt achter zetten. Case closed. Puntje gevonden. 

Punt uit.





Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go