Doorgaan naar hoofdcontent

Puntje


Een klein puntje. Miniem. Mini. Niet zo mini als ieniemiene maar wel heel erg mini. Je zou het zomaar over het hoofd kunnen zien, dat puntje. Maar als je weet dat er een puntje moet zijn, dan ga je er natuurlijk ook wel naar op zoek. Tenminste, ik ga daar dan wel naar op zoek. 

Het is net zo als met de roze olifantjes. Je kent ze wel, toch? Die schattige, roze olifantjes waar je niet aan mag denken? Nou, zo is het net met dit puntje maar dan andersom. Als je verteld wordt dat het er is, dan is het eigenlijk schier onmogelijk om niet met je ogen op zoek te gaan naar dat minieme puntje. Dus ga je turen. Je knippert eens met je ogen. Nog eens turen. Waar is dat verrekte puntje nou. Even in je ogen wrijven. Nog geen puntje. Je zou er gewoon een punthoofd van krijgen! 

Dan maar even nonchalant rondkoekeloeren. Nog geen puntje. Het moet er zijn want dat hebben ze gezegd. Of zouden ze je voor het lapje houden? Dat zou een teer punt zijn als je daar ingetrapt bent.  Dan maar net doen alsof je daar geen punt van maakt en meelachen om de grap van dat illusieve puntje.

Maar toch, als puntje bij paaltje komt, en dat puntje is er wel, dan moet je dat puntje toch echt wel weten te vinden. De zoektocht gaat daarom voort. Eigenlijk wordt het nu meer een soort van forensisch onderzoek. Heeft de maker van dat puntje ergens sporen achtergelaten? Kunnen die sporen leiden naar de vindplaats van dat puntje? Alle aanwijzingen moeten verzameld worden, geïnterpreteerd, beoordeeld, en tot slot moeten de puntjes op de i worden gezet. Daarna is er bijna geen andere mogelijkheid dat de lokatie van dat minieme puntje ontdekt wordt. Daar kunnen ze met zijn allen dan nog een puntje aan zuigen! Dat je heb je dan namelijk maar mooi voor elkaar gekregen in je eentje. Chapeau!

Opluchting. Na al dat getuur, geknipper, getob en getwijfel, kun je er eindelijk een punt achter zetten. Case closed. Puntje gevonden. 

Punt uit.





Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go