Doorgaan naar hoofdcontent

Portret in Zwart - Nicola Lecca


Titel: Portret in zwart
Oorspronkelijk titel: Ritratto notturno
Auteur: Nicola Lecca
ISBN: 90 446 0238 1
©2003 Nederlandse vertaling Uitgeverij Prometheus


Flaptekst:

"Leven of schrijven, in volkomen eenzaamheid standhouden of zwichten voor de verleiding van een ontmoeting, het droeve genot van de herinnering proeven of zich neerleggen bij de domme vergetelheid van het heden: Anne-Rose twijfelt niet, ze zoekt het mysterie dat alleen de kunst kan onthullen. In een herfstig Parijs, waar het leven in omfloerst zonlicht achter de beslagen ruiten van de bistro's gevangen blijft, cultiveert Anne-Rose haar droom van eeuwigheid in een dagelijkse strijd tegen het vergankelijke en het overbodige, om woorden te veroveren die de tijd weerstaan en die op te vangen in haar dagboek. Portret in zwart is het meesterlijke en weemoedig makende dagboek van Anne-Rose, een vrouw die model staat voor de crisis van de moderne tijd. Zonder reserve geeft zij zich over aan haar enige liefde. Het dagboek dat haar overleeft,is de sublieme monoloog van haar hartstochtelijke overtuiging dat het leven tot op de bodem geleefd moet worden om het te kunnen overstijgen".


Nicola Lecca schrijft poetisch. Zelfs in de vertaling komt dat duidelijk naar voren. Zwaarmoedig maar niet depressief. De titel is dan wel 'Portret in zwart', maar het schrijven is niet zwartgallig enkel getekend door pijn. Zielpijn.

Pas op: Spoilers!

Het boek is wat langzaam geschreven met dromerige en melancholische passages. Dat stoort mij geheel niet en past ook volledig bij wat het verhaal beschrijft. Anne-Rose wordt als hoofdpersoon heel duidelijk omschreven in hoe ze denkt, wat ze heeft meegemaakt, en waar ze naar streeft. Alle andere personen hebben naar mijn idee echte bijrollen en dienen alleen om het innerlijke leven van Anne-Rose te verduidelijken. Ook dat past volledig in het verhaal zoals het beschreven wordt.


Ik heb intens genoten van dit boek, ondanks dat ze een heel tragisch verhaal is.



De openingszin is tekenend voor het verloop van het verhaal.

"Ik ga vertellen over dagen en over nachten, over de korte dood die het lichaam binnendringt, over de dromen die het geluk in me weten op te roepen dat ik gedurende de dag niet ken, wanneer mijn oogleden open zijn en mijn ogen me verhinderen om niet te zien".

Het leven doet Anne-Rose pijn. Toch besluit ze op geen enkel moment om een einde te maken aan die pijn. Haar dromen geven haar levenslust en de rust waar ze naar verlangt.

"Het was alsof ik een manier had gevonden om twee verschillende levens te leven: het ene rationeel, waar de onrechtvaardige wetten van de wereld heersten, het andere daarentegen vrij en uiterst aangenaam en uitsluitend geregeerd door de verbeelding en het gevoel".

Anne-Rose heeft een gave. Als kind hebben we die gave allemaal. Wegdromen. Echt leven in je dromen. Daar gelukkig zijn. Het fort der fantasie betreden. Als volwassenen raken we dat kwijt. Worden we 'gedwongen' in het rationele te blijven. De ruimte om in je fantasie te leven wordt ingeknot door de werkelijkheid. Maar eigenlijk hebben we allemaal dat stukje nodig om te overleven. Als je gevoelig bent in ieder geval zeker.

"Slaap, broeder van de dood: allerdiepste duisternis waarin de ziel zweeft tussen leven en droom. Illusie.
Waanzin waar de wil geen vat op heeft, dagelijks weet je voor enkele uren de geest vrij te maken van elke behoefte en niets vraag je terug voor je gift.
...

O ochtendstond - geen goud heb je in je mond, maar slechts gif voor mijn ivoorblanke tanden - ik haat je".

Zo herkenbaar voor enkelen onder ons. Soms lijkt het wakker worden een ondraaglijke opgave. De wereld ingaan en leven. Meedraaien in de stroom der dingen waar je geen vat op hebt. Hoe fijn kan je droomwereld dan zijn. Hoe intens levendiger. Mooier, vriendelijker. Controleerbaarder bijna, terwijl dat slechts een illusie is.
O zoete ironie dat men moet leven om te kunnen slapen en dromen.

Anne-Rose was niet geheel ongelukkig. Ze leefde zoals ze verkoos. Ze zag de wereld zoals ze het ervaarde en maakte daar voor haarzelf het beste van. Ze droomde en kon daardoor zijn.

Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

The hurt

the fire, the burn
the scars you left on my heart
unable to turn away from the truth
the hurt

let me run, set me free
I'm dying here
not being the one you hoped me to be

I fear so I flee
see me failing, falling
braised knees & scraped knuckles

Not so pretty now, or am I?