Doorgaan naar hoofdcontent

Het Sinaasappelmeisje - Jostein Gaarder



Titel: Het Sinaasappelmeisje
Auteur: Jostein Gaarder
Oorspronkelijke titel: Appelsinpiken
ISBN: 90 5672 112 7
 © 2003 Signature

Volg dit boek op BookCrossing.




Het eerste boek van dit jaar dat ik heb gelezen is Het Sinaasappelmeisje van Jostein Gaarder. 

Het betreft een ontroerende roman van een jongen van vijftien jaar die een brief krijgt van zijn overleden vader. De jongen, Georg, heeft niet veel herinneringen aan zijn vader aangezien deze al was overleden toen hij nog maar een kleuter was. De brief heeft al die tijd verstopt gezeten tot het moment dat Georg oud genoeg was om hem te ontdekken, en te lezen. In de brief beschrijft zijn vader de jaren die ze samen hebben gehad en een sprookjesachtig verhaal van zijn ontmoetingen met het Sinaasappelmeisje. Gedurende het boek ontvouwt zich langzaam het grotere verhaal van Georg, zijn vader, en het Sinaasappelmeisje. De verhalen verweven zich op een vloeiende manier. In het grotere verhaal worden ook zeker enkele filosofische overpeinzingen geuit, en wezenlijke vragen die de vader aan Georg stelt. Als antwoord besluit Georg op zijn beurt met de brief van zijn vader een boek te schrijven wat wij weer kunnen lezen.

Ik vond het een lastig boek om in te komen maar kan daar geen specifieke verklaring voor geven. Gedurende het boek lukte het me beter bij het vertelde te blijven en werd ik zeer benieuwd naar het verloop van het 'sprookje' van het Sinaasappelmeisje. Uiteindelijk ben ik daar ook niet in teleurgesteld. Het is een aards sprookje geworden met een aardse afloop, maar belichaamd door een filosofische ademtocht.

Op sommige momenten, vooral aan het einde van het boek, vond ik wel dat Georg veel te wijs overkwam voor de leeftijd die hij had, maar dat was het enige dat me soms stoorde. Helemaal aan het einde werd ik wel enorm geraakt door het hele gebeuren. Vooral het thema dat een overleden ouder een brief schrijft aan zijn of haar kind over zijn jeugd en hun momenten samen... Dat hij aan de lezers oproept om hun ouders vooral te vragen naar hoe zij elkaar hebben ontmoet en hoe zij in hun jeugd waren... Daar werd ik verdrietig van, en simpelweg ook jaloers. Mijn moeder heeft niet zo'n brief achtergelaten, en ik was te jong om te vragen hoe zij was in haar jeugd, en wat ze voelde en vond toen ze mijn vader leerde kennen. Die subjectieve waarheid die in de blik van de ander ligt, kun je nooit meer krijgen. Iedereen heeft een eigen verhaal. 

Een van de wijsheidheden die je uit dit verhaal van Georg, zijn vader, en het Sinaasappelmeisje kunt halen, is dat het heel zinvol is om met gezonde nieuwsgierigheid én respect je naasten en geliefden te vragen naar hun herinneringen en ervaringen. Die hebben hen gemaakt tot de mensen die ze zijn, je dierbaren die je nooit meer wilt vergeten. Je kunt ze completer maken en nog meer mens, ze hebben allemaal hun eigen verhaal te vertellen.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go