Doorgaan naar hoofdcontent

Een gesloten stad


Zoals eerder gemeld ben ik door naar de finale voor JouwVerhaal met mijn inzending "Een gesloten stad". Hieronder, net als op de site, de eerste 500 woorden van mijn verhaal. Wel met de juiste opmaak. ;-)

Wanneer je het mooi vindt zou ik een stem zeer waarderen. Niet dat ik het ga halen met de stemmen die ik vergaar, maar het voelt hoe dan ook goed!

Stem dan hier.





Een gesloten stad

Ze kijkt omhoog. Ze staat op een klein binnenplein dat door grijze gebouwen wordt omsloten. Het spiegelglas reflecteert haar grauwe omgeving. De lucht is bewolkt en drukkend. Het gaat regenen, dat weet ze zeker. Maar de regen kan haar niet helpen. Het verkilt enkel en legt een natte laag over wat levenloos is.          
    De stad is leeg en voelt ontzield. Ze kan zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst iemand gezien heeft, laat staan gesproken. Ze is alleen. Misschien is ze wel altijd alleen geweest. Ze weet het niet en het maakt haar ook niet uit. Deze verlaten stad is haar wereld. Het is geen huis of thuis, maar enkel de ruimte waarin zij verblijft. Een veilige ruimte.
    Ze beweegt zich als door water naar de smalle doorgang die naar de straatkant leidt. Even is het zwakke licht nog zwakker want het massieve beton laat niets door. De hoge en smalle doorgang lijkt benauwend en onheilspellend. De flauwe bocht die gemaakt moet worden zorgt ervoor dat er halverwege noch zicht is op wat voor, noch op wat achter haar ligt. Na een uitzichtloos moment openbaart de straat zich voor haar. Is ze hier al eerder geweest? Ze herkent het niet. Voorzichtig stapt ze met één voet op de kasseien die zwart glimmend een rivier lijken welk haar zou kunnen meevoeren naar daar, de onbekende ruimte buiten de stad. Ze trekt haar voet terug. Hoezeer ze ook het idee heeft dat iets in haar intens verlangt naar de vrijheid van het onbekende, ze durft het niet. Hier is ze veilig. Buiten de stad ligt verboden terrein en de grenzen mogen niet overschreden worden. Ze blijft staan en ziet niets anders dan dat wat ze kent, een grijze, gesloten stad.


 

“Hoe lang nog, papa, hoe lang nog?”, vraagt het kleine meisje aan haar vader. Haar goudblonde krullen dansen wild in het zonlicht. Ze heeft een gezonde blos op haar gezicht. Met haar grote, blauwe ogen kijkt ze haar vader verwachtingsvol aan. Haar vader glimlacht om het tomeloze enthousiasme van zijn dochtertje.
    “We zijn er bijna Sofie. Nog heel eventjes wachten.”
    Hij heeft haar hand stevig vast terwijl ze door de duinen lopen. Het kleine meisje drentelt op haar blote voetjes over het voetpad. Dit is de allereerste keer dat ze de zee zal zien. De allereerste keer dat ze het zand tussen haar tenen zal voelen. De allereerste keer dat ze de zilte zeelucht zal ruiken zoals hij zich die ook kan herinneren van zijn allereerste keer, al vele jaren geleden. Met de zachte, warme wind schuurt fijn strandzand langs hun gezicht. Ze lopen steeds verder omhoog en volgen het pad dat hen over de laatste rij duinen zal voeren. Daarboven, op de top van de laatste duin, zal zich het wonder voltrekken van de ontdekking van een nieuwe wereld. Haar grenzen zullen zich verbreden. Door het zien van de zee zal ze in staat zijn te beseffen dat er meer te ontdekken valt dan wat haar kleine veilige wereldje haar kan bieden. Er ligt nog zoveel achter de horizon. Ze zal groeien, nu nog niet in leeftijd of in lengte, maar in verbeeldingskracht. Hier heeft hij zo naar verlangd. Al vanaf het moment...

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Boeklancering 23x Zwart Licht

Over een maandje zal de verhalenbundel 23x Zwart Licht gelanceerd worden. Ik ben trots dat voor de derde maal een verhaal van mij gepubliceerd wordt via Godijn Publishing.

Mijn verhaal heet 'Engelenstem'. Een klein voorproefje om jullie interesse te wekken:


"Blanco. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Alles was blanco. Ze had het gevoel niet echt te zijn. Even deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich te concentreren op haar lichaam. Ze werd zich gewaar van haar hartslag en ademhaling; ze moest wel echt zijn. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de strakblauwe lucht, die leek ook echt. Ze richtte haar blik vooruit en zag de zee. Het wateroppervlak was rustig, de golven kabbelden. In de verte voer een vrachtschip waarvan het leek alsof hij stillag. Ze werd zich ervan bewust dat ze in de vloedlijn stond en dat haar sneakers nat waren geworden, toch bleef ze staan. In haar rechterhand hield ze iets vast: een scherp toelopende metalen pin. Het zat onder het bloed, net als…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Dagvlinder

In het gras zittend, staarde ik naar het water in de grote vijver. Het was een prachtige, warme voorjaarsdag en daardoor druk in het park. 'Papa, kijk nou!' Met een pruillip stond ze ineens voor me, mijn kleine engel. Haar armpjes over elkaar heengeslagen. Ongewild moest ik er om lachen, wat natuurlijk als olie op het vuur was. 'Jij bent stom!' riep ze boos, waarna ze haar tong naar me uitstak. Ze wilde zich omdraaien en weglopen, maar voor ze de kans kreeg had ik haar al opgetild en zwaaide ik haar de lucht in. Onmiddellijk schaterde ze het uit, een geluid waar ik geen genoeg van kon krijgen. Toen ik haar weer op de grond zette, vloog ze me om de nek waardoor we allebei achterover in het gras vielen. Ik deed mijn best om serieus te kijken en zei: 'Daar staat de kieteldood op, jongedame.' Emmi begon opnieuw te schateren, al voordat ik haar kietelde.
Niet lang daarna zijn we op Emmi's verjaardag naar Burgers' Zoo geweest. Afgelopen jaren was het begin me…