Doorgaan naar hoofdcontent

Deelame aan Jouw Verhaal wedstrijd (2)


Hetgeen waar ik op hoopte maar niet had verwacht is gebeurd. Ik ben één van de veertig finalisten voor #JouwVerhaal. 

Toen ik de mail las kon ik mijn ogen niet geloven. Ik voelde me net een kind dat het allergrootste ijsje heeft gekregen dat ze ooit heeft gezien. Dit nemen ze me niet meer af. Ik ben al blij met deze erkenning en wat volgt dat volgt. Maar hoe dan ook ga ik door met wat ik liefheb. Schrijven.

Nu ben ik hard aan het werk om het verhaal nog beter te maken. Streng doch rechtvaardig te kijken naar mijn creatie. Weer in mijn hoofd kruipen en de woorden die passend zijn, en echt wat te vertellen hebben, uit de donkere krochten van mijn brein trekken. Ik probeer van het mooie plaatje een kunstwerk te maken.

Wordt vervolgd...


Reacties

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…