Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit januari, 2014 weergeven

Naam van jouw liefde..

Helder blauw als jouw ogen
en koud als jouw hart
de lucht is tekenend voor wie wij zijn geworden

laten wij onze stramme ledematen uitstrekken
verwrongen in een kromme lijn
van het nog samenzijn maar ook niet

vergeet de dagen dat wij gelukkig waren
zij zijn gebroken en vergeeld
als oude foto's uit een ver verleden

Neem je afscheid van me?

of laat je me gaan als een zuchtje wind
in een vluchtig en kort bestaan
niet langer naam van jouw liefde



Beschadigd

Ze neemt wraak op haar lichaam
en geselt haar geest
ze hebben haar niet beschermd

ze haat ze - maar ze weet
dat het niet waar is
dat zij ook beschadigd zijn
geraakt
toen

en weer

want ze is nu zelf dader
met kwetsend gedrag
- alles ontzeggend
- ontkrachtend
- verachtend

ze leeft niet echt maar is zo geworden
een lijdend voorwerp
zonder zin

Een gesloten stad

Zoals eerder gemeld ben ik door naar de finale voor JouwVerhaal met mijn inzending "Een gesloten stad". Hieronder, net als op de site, de eerste 500 woorden van mijn verhaal. Wel met de juiste opmaak. ;-)

Wanneer je het mooi vindt zou ik een stem zeer waarderen. Niet dat ik het ga halen met de stemmen die ik vergaar, maar het voelt hoe dan ook goed!

Stem dan hier.





Een gesloten stad
Ze kijkt omhoog. Ze staat op een klein binnenplein dat door grijze gebouwen wordt omsloten. Het spiegelglas reflecteert haar grauwe omgeving. De lucht is bewolkt en drukkend. Het gaat regenen, dat weet ze zeker. Maar de regen kan haar niet helpen. Het verkilt enkel en legt een natte laag over wat levenloos is.               De stad is leeg en voelt ontzield. Ze kan zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst iemand gezien heeft, laat staan gesproken. Ze is alleen. Misschien is ze wel altijd alleen geweest. Ze weet het niet en het maakt haar ook niet uit. Deze verlaten stad is haar wereld. Het…

Niet het afscheid

Het was niet het afscheid dat je niet nam,
niet het niet vragen om aandacht,
niet het zwijgen,
niet het niet zijn.

Het was niet het moment dat niet kwam,
niet de woorden verdronken,
niet de pijn.

Het was niet de schaduw, maar het licht dat verdween.
Het was niet je afwezigheid, anders dan voorheen.

Het waren je ogen die je toe had gedaan;
voor altijd gesloten.
Het niet langer bestaan.

De woorden van de dag

Het is stil in de nacht
de woorden van de dag
worden met luide stem niet uitgesproken
ze zinderen na als hete kiezels in het zand
en zijn niet aan te raken
vervagen met de uren
in de morgen die komt 
zijn ze vaak vervlogen

Schrijver

Wie schrijft die blijft.
Zeggen ze.
Maar daar ben ik helemaal niet zeker van. Want wat als je geschreven woorden meteen bij de enige print in het verkeerde keelgat schieten? En door de rest van dat lijf, dat aan het keelgat vast zit, worden vernietigd? Dan ben je al weg. Behalve dan in dat hoofd dat bij dat keelgat hoort. Maar je kunt er vergif op innemen dat dat hoofd met zijn mond niet gaat delen welke woorden bij hem in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Of wel?
Dus het spreiden van je woorden is de beste optie. Maar ook dat geeft geen enkele garantie. Neem nu het wereldwijde internet. Hoeveel woorden staan daar, en hoeveel daarvan zijn er onvindbaar. De hoeveelheid aan woorden zorgt ervoor dat jouw woorden een speld in een hooiberg zullen zijn. En dan niet een gewone hooiberg, maar een hooiberg in de grootte van, pak 'm beet, China. Je woorden kunnen snel in de vergetelheid raken, want wie maalt er om een paar wijze woorden geschreven door PP in NL in 2014.
Bijna niemand dus. …

Als een kind

Zomaar vloeien de woorden 
zonder vervorming 
de criticus in ons
vrij

vergeet 
na te denken over de betekenis
en vind dat wat je tegenkomt

het is vaak de waarheid zelf
en geen bespiegeling van wat hoort
te zijn

vind als een kind
de fantasie
ga mee met die zinnen
en speel

de wereld om ons heen
is al oud 
en saai genoeg

Deelame aan Jouw Verhaal wedstrijd (2)

Hetgeen waar ik op hoopte maar niet had verwacht is gebeurd. Ik ben één van de veertig finalisten voor #JouwVerhaal. 
Toen ik de mail las kon ik mijn ogen niet geloven. Ik voelde me net een kind dat het allergrootste ijsje heeft gekregen dat ze ooit heeft gezien. Dit nemen ze me niet meer af. Ik ben al blij met deze erkenning en wat volgt dat volgt. Maar hoe dan ook ga ik door met wat ik liefheb. Schrijven.
Nu ben ik hard aan het werk om het verhaal nog beter te maken. Streng doch rechtvaardig te kijken naar mijn creatie. Weer in mijn hoofd kruipen en de woorden die passend zijn, en echt wat te vertellen hebben, uit de donkere krochten van mijn brein trekken. Ik probeer van het mooie plaatje een kunstwerk te maken.
Wordt vervolgd...

De bibbers

Daar sta je dan
met knikkende knieën
en klotsende oksels
het is je duidelijk aan te zien
je hebt de bibbers

Even rustig ademhalen
niets denken en niets doen
het knikken het knikken laten
en het klotsen het klotsen
je hebt niets te vrezen 

Geloof dat het kan
het zijn zonder zenuwen
het stevig kunnen staan
in je eigen schoenen
je hebt het in je

Dus laat de bibbers gaan
ze mogen naar een ander
je kunt zonder de bibbers
je eigen mannetje staan
echt!

Wraak

deze zwarte schaduw geeft geen koelte
aan verhitte hoofden en harten
hij verduistert enkel bedoelingen
maakt van een dag 
een nacht vol spoken
zweept angst op
en laat grenzen vervagen
tussen wat waarheid is en wat niet
tussen wat wijsheid is wat niet
tussen wat menselijk en wenselijk is
en wat niet

het laat vergeten
lief te hebben en mededogen
mooie ogen verblind
door haat

te laat om
om te zien naar
wat achter hen ligt
een mogelijkheid
tot verzoening

Klein geluk

zand tussen mijn tenen
met mijn voeten bloot
misschien een beetje blauw
maar het is zo fijn

het doet me denken aan
zand over me heen
helemaal
zon op mijn snoet

sproeten en
kind zijn
klein nog
en bijna begraven

ik lach
nee, schater 
van dikke pret
in het zand

op het strand van Mallorca
vroeger
toen ik nog kind was

nu ouder
en niet veel wijzer
een herinnering
zo zoet

ik kan het bijna proeven
het smaakt naar meer

met zand tussen mijn tenen

Het kind van de rekening

Mira legt haar hand op haar buik. Ze voelt heel licht dat de baby schopt. Het doet haar zeer. Niet het schoppen maar het feit dat er iets onschuldigs in haar groeit dat haar schopt. Deze baby. Dit kleine wezentje dat al voordat het geboren wordt, gebrandmerkt is. Het kind van de rekening. Ze voelt haar tranen opwellen. Niet huilen! Huilen is zwak, ze mag niet zwak zijn. Ze is zwak geweest, toen. Ongewillig weerloos. Ze had zich moeten weren. Het was haar schuld. Nu moet ze sterk zijn.     Ze kijkt uit het raam naar buiten. De lentezon legt een gouden waas over de frisgroene velden aan het wad. Het licht schittert op het water. Heel kleine golfjes verraden dat het tij gaat keren. Hoe wonderlijk mooi is het hier. Wat zou ze ervoor over hebben om dat ook werkelijk weer te kunnen ervaren. De schoonheid. De puurheid. Maar nu voelt ze zich verdorven. Van binnen is er een zwarte laag gelegd over dat wat eens onschuldig was. Niet langer kind maar bijna moeder. Ze vraagt zich af hoe ze het zov…

Ik vergeet soms

Ik vergeet soms
vergeet dat ik vergeet soms
en vergeet dan te denken
dat dat niet erg is
- meestal

Want soms vergeet ik
iets wat ik beter niet kon vergeten
iets waarvan het zeker beter is
het te blijven weten

Dus poog ik steeds te blijven weten
dat wat ik beter niet kan vergeten
zodat ik zeker niet vergeet
datgene wat ik weet

Het is alleen zo jammer
dat mijn hoofd niet weet
hoe ik niet vergeet

Luchtjes

Vandaag realiseerde ik me hoeveel verschillende luchtjes zo op één dag mijn neus bereiken. Meestal ben je je er niet eens van bewust dat je van alles ruikt, maar probeer je daar maar eens van bewust te worden. Het zal je verbazen wat je eigenlijk allemaal op een dag met alleen al je neus krijgt te verwerken aan prikkels.
   Voor het gemak kijk ik even naar de luchtjes waar ik zelf onderscheid in kan maken.    Allereerst de luchtjes waarvan ik ga watertanden. Je kent ze vast wel; de warme broodjes-lucht, de versgebakken kroket-lucht, de appeltaart-lucht, en de warme chocolademelk met rum-lucht. Dit soort luchtjes noem ik de "lekkere luchtjes".     Dan de luchtjes waar ik mijn neus liever niet aan blootstel maar wat soms niet voorkomen kan worden. Zo is er de poep-aan-je-schoen-lucht, de parfumwinkel-in-kwadraat-lucht die voorbijwandeld, de zweetvoeten-lucht, en de rotte vis-lucht. Dit soort luchtjes vallen in de categorie "vieze luchtjes" of soms eigenlijk meer "…

Vreemde ontmoeting

Dit verhaal heb ik geschreven toen ik nog erg jong was. Dat kun je ook wel terugvinden in de stijl en het onderwerp naar mijn idee. Maar ik vond hem te tekenend voor mijn ontwikkeling in schrijven om hem niet te delen. Dus vandaar dat dit verhaal hier ook staat.



Vreemde ontmoeting

 Ze herinnerde zich nog dat het regende die avond. De torenklok op het plein had zich in een waas van druppels omhuld. Het sloeg elven en de klokken galmden over het lege plein. Doorweekt rende ze een oud cafeetje binnen. De klanten keken niet op of om. Ze keek rond in de schaars verlichte ruimte of er nog een zitplaats was om even wat op te drogen. Ze zag nog één lege stoel staan en wrong zich er door de meute naartoe. Er zat al een jonge man aan het tafeltje. Over de leuning van zijn stoel hing een zwarte regencape en op tafel lag een hoge hoed. Ze ging zitten. Even leek het of hij haar aankeek. In zijn slanke handen had hij een zilveren zakhorloge waarmee hij een beetje zat te spelen. In een flits zag ze …

52 boeken in 52 plaatsen release challenge 2014

De tweede uitdaging, betreffende Bookcrossing, waar ik dit jaar aan mee doe is de 52 boeken in 52 plaatsen release challenge georganiseerd door Joanazinha. Dit jaar is het thema Mobiliteit.

Het afgelopen jaar had ik ook meegedaan en het mezelf extra moeilijk gemaakt en het daardoor maar op het nippertje gered. Ik had van alle releases dubbele themareleases gemaakt. Het thema was toen Koninklijk. Ik had allerlei boeken met Prins, Keizer, en dergelijke in de titel, losgelaten in Beatrixstraten, bij koninklijke beelden, nabij paleizen, kroegen met koninklijke namen, etcetra.

Of ik zoiets dit jaar wederom ga doen weet ik niet. Ik heb wel iets meer speling met dit thema en hopelijk ook iets meer tijd om de boeken weg te leggen. Laat ik gewoon maar weer beginnen en zien hoever ik kan komen.


365 / 365-uitdaging Bookcrossing

Dit jaar doe ik met twee uitdagingen mee betreffende Bookcrossing. De 365 / 365-uitdaging, georganiseerd door Aaltsje   houdt in dat ik voor elke dag van het jaar 1 boek moet vrijlaten. Gelukkig hoeft het niet elke dag maar alle boeken in dit jaar bij elkaar opgeteld.

Mijn beginstand is 3003 losgelaten boeken tot nu toe. Nog 365 te gaan.

Later als ik groot ben...

"Mama, mama, kijk, een fladder!" "Een vlinder Mirre, dat heet een vlinder", antwoord de moeder. Maar het kleine meisje hoort niet eens wat haar moeder zegt. Ze kijkt vol verwondering naar de prachtige vlinder. Haar moeder glimlacht en kijkt liefdevol naar haar kleine dochter. Een echt vlinderkind; fladderend, vrolijk, frivool en vrij... Kon ze altijd maar zo blijven. Onbeschaamd, eerlijk en onaangeraakt. Vol met idealen en grote toekomstdromen en volop levend in het nu naar de toekomst toe. Alle zorgen van de wereld voor heel veel later.

Dat later, dat is nu. De dromen zijn gedroomd geweest en de idealen al lang geen idealen meer. De moeder dood en het vlinderkind uitgefladderd. De vleugels lamgeslagen door het leven zoals het is gekomen. Heden.
Ze draait zich om en kijkt de gang in. De zware, dikke gordijnen laten via mottengaten enkele straaltjes zonlicht door welke als dansende vlekjes op het houtwerk vallen. Stof dwarrelt rond. Als kind speelde ze hier graag. Het…