Doorgaan naar hoofdcontent

Soms is het moeilijk


Ik kijk je aan en zie dat het hier zijn je pijn doet. Soms is het moeilijk. Niet gewoon moeilijk, maar heel moeilijk.

Ik wil je vasthouden. Je spoken verjagen. Met mijn hand strijken over je haar. Ik wil je tranen drogen. Je mijn warmte geven, en meer. Mijn hart behoort jou toe. Het huilt nu met jou. Ik wil je troosten. Ook mij troosten.

Maar jij draait je weg. Je wilt het alleen doen. Helemaal alleen. Geen veilige haven, maar vol op zee, al verzuip je. Voor jou is dat dé manier. Alle zeilen in de wind al verdwijn je in de storm. Reddingsvesten? Nee, nooit. Mijn reddingsboei mag niet eens gegooid worden.

Zo sta ik aan de kant en zie ik hoe jij worstelt. Óf je verdrinkt, óf je komt boven. Met je gezicht naar de storm gekeerd ben jij één met je demonen. Ik moet wachten. Het wachten is op jou. Het wachten tot de storm gaat liggen, tot het licht in de lucht is wedergekeerd. Ik zal dan zwaaien vanaf de kade en je binnenhalen als de verloren zoon. Óf ik zal je begraven. Je ziel is dan één met de zee. Niet langer alleen op de woelige baren, maar diep daar beneden, tevreden misschien.

Soms is het moeilijk. Niet gewoon moeilijk, maar heel moeilijk. Maar ik kan niet anders dan hier blijven staan en hopen dat je terugkeert. Al doet het me pijn je te moeten laten gaan.

Reacties

Wat mooi verwoord. Herkenbaar.

Populaire posts van deze blog

~

If dreams could be real
You'd live
We'd walk in the park, smiling
But spring's here again
And you're not

Een kaarsje branden

Ik brand vaak nog wel eens een kaarsje in een kerk als ik in het buitenland ben. Niet omdat ik gelovig ben, maar omdat het zo'n mooi symbolisch gebaar is: een herdenkingslichtje. De warmte van het terugdenken aan iemand die je dierbaar is en wie je bent kwijtgeraakt, het licht van de liefde die je samen hebt gedeeld, de geborgenheid, de kwetsbaarheid, maar ook de vergankelijkheid. Een kaarsje blijft ook niet eeuwig branden. Zelfs herinneringen vervagen met de tijd. Specifieke dingen: een geur, de kleur van een stem, dagelijkse dingen die we in het leven allemaal voor lief nemen... Wat wel blijft is de liefde en de pijn van het gemis. Het hart onthoudt zoveel meer dan het hoofd.

Met mijn hoofd stuur ik steeds weer mijn hand aan een kaarsje aan te steken voor mijn moeder Tine († 5 februari 1992), mijn opa Piet Greep († 3 november 1994) en oma Jo Greep († 2 februari 1995). Het kaarsje brandt ook voor andere dierbaren die helaas niet meer bij me zijn, maar zeker ook brandt het voor d…

How far would you go

how far would you walk with me my friend
all the way through the swamp of sadness
where despair seeps into your veins
leaving your limbs as heavy as stone
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way over the mountains of dread
where the fear claws at your feet
and the paths are as treacherous as thieves
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
all the way through the valley of pain
where the roads are as sharp as razors
and the rivers run with blood
how far would you walk with me my friend
how far would you walk with me my friend
All the way to the ends of the earth
where the emptiness is as vast
as the hole in my heart
how far would you walk with me my friend
how far would you go