Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit december, 2013 weergeven

Waanzin

Door waanzin gedreven, vergeet ze, vergeeft ze
gedachten ontvluchten, gevoelens ontbreken
ze neemt niet het leven zoals haar gegeven
ze struikelt en valt maar laat zich niet vangen
haar angstige dromen, ze volgen haar immer
maar stilstaan en kijken, dat doet ze nimmer
ze rent almaar door, steeds verder en verder
lijkt niet te beseffen dat waar ze ook gaat
door het blijven ontkennen, het niet aan te gaan
de waanzin steeds weer, recht voor haar staat


Stille kerst

Geen witte vlokjes dwarrelen neer. Geen lichtjes in de kerstboom. Geen piek. Dit jaar is er eenzame stilte. 
De man kijkt door het raam naar buiten de straat op. Het regent. Hij zucht. Hoeveel mooier was het vroeger. Hoeveel lichter en hoeveel warmer. Niet buiten, maar binnen. Samen met zijn vrouw. Samen, niet alleen. Nu is dat allemaal anders. Hij zucht nog eens van weemoed. Hoe raar kan het leven lopen. Nog niet heel lang geleden was hij niet alleen. Hij had lief en werd op zijn beurt lief gehad. Maar daar was een einde aan gekomen. Een definitief einde. De dood. Zijn lief werd hem ontnomen. Zomaar, ineens. Zonder vragen, zonder waarschuwing en zonder mededogen. Hij wil niet terugdenken aan dat moment maar kan het niet helpen. Zijn gedachten dwalen af.
Die ochtend, die bewuste ochtend, werd hij wakker zonder te weten wat hem te wachten zou staan. Hij had zich loom uitgerekt, gegaapt, zijn benen over de rand van het bed gezwaaid. Hij had zijn pantoffels aangedaan en zijn ochtendjas ove…

Kleintje

Een kleintje, kleiner dan klein Zo klein als klein kan zijn Zo lief, zo fijn Zo intens vertederend Ik laat je nooit meer gaan Je zult voor altijd zijn - mijn grootste geheim

Deelname aan Jouw Verhaal-wedstrijd

Uiteindelijk plaats ik hier heel mijn verhaal. Nu alleen, net als met de deelname, de eerste 500 woorden ervan.

Wanneer je het mooi vindt kun je stemmen via Facebook of Linkedin, of je maakt een eigen account aan.

Ga naar www.jouwverhaal.nl en zoek op Bontius.



De Gesloten Stad
    Ze kijkt omhoog. Ze staat op een klein binnenplein dat door de grijze gebouwen wordt omsloten. Het spiegelglas reflecteert de grauwe omgeving. De lucht is bewolkt en drukkend. Het gaat regenen, dat weet ze zeker. Maar de regen kan haar niet helpen. Het verkilt enkel. Legt een natte laag over wat levenloos is.     De stad is leeg en voelt ontzield. Ze kan zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst iemand heeft gezien, laat staan gesproken. Ze is alleen. Misschien is ze wel altijd alleen geweest. Ze weet het niet en het maakt eigenlijk ook niet uit. Niets maakt eigenlijk uit. Het is een dag als alle andere dagen. Geen veranderingen. De tijd staat hier stil, net als zij. Het heeft ook geen zin …

Soms is het moeilijk

Ik kijk je aan en zie dat het hier zijn je pijn doet. Soms is het moeilijk. Niet gewoon moeilijk, maar heel moeilijk.
Ik wil je vasthouden. Je spoken verjagen. Met mijn hand strijken over je haar. Ik wil je tranen drogen. Je mijn warmte geven, en meer. Mijn hart behoort jou toe. Het huilt nu met jou. Ik wil je troosten. Ook mij troosten.
Maar jij draait je weg. Je wilt het alleen doen. Helemaal alleen. Geen veilige haven, maar vol op zee, al verzuip je. Voor jou is dat dé manier. Alle zeilen in de wind al verdwijn je in de storm. Reddingsvesten? Nee, nooit. Mijn reddingsboei mag niet eens gegooid worden.
Zo sta ik aan de kant en zie ik hoe jij worstelt. Óf je verdrinkt, óf je komt boven. Met je gezicht naar de storm gekeerd ben jij één met je demonen. Ik moet wachten. Het wachten is op jou. Het wachten tot de storm gaat liggen, tot het licht in de lucht is wedergekeerd. Ik zal dan zwaaien vanaf de kade en je binnenhalen als de verloren zoon. Óf ik zal je begraven. Je ziel is dan één met …